Panamá e a canle

Etiquetas

, , ,

Unha das obras máis importantes de ” América “, e tal vez do mundo, é a camle de Panamá: E por ista obra xigantesca de enxinería é polo que máis soa o nome da pequena república centroamericana, en cuxo territorio abreuse ista comunicación entre os dous máis grandes océanos da terra.

O territorio que constitue hoxe a república de Panamá pertenceu a Colombia ata 1903. Mais en dito tempo, e o efecto da contitución do canle, se exixiu no territorio independente. As cousas ocurriron do seguinte xeito:

O éxito obtido polos franceses o abrir a canle de luce, motivou a constitución de outra sociedade francesa que prescribiu o inxeneiro autor d’aquel canle, Don Ferdinald de Lesseps. Mais en Panamá os gastos foron tan superiores a os cálculos dos inxenieiros, que a sociedade constutora da canle francés fracasou por compreto e se produxo a quebra financieira en 1888. Contituiuse entón unha nova compañía francesa con o propósito de rematar a obra, mais en 1902, ante novas dificultades, ista compañía ofreceu ceder o seus dereitos a os ” Estados Unidos ” mediante o pago de 200 millóns de francos. Foi admitida oa oferta, mais entón opuxose a continuación das obras a repúbrica de Colombia. E os panameños, estudando os perxuizos que ía ocasionarlles a negativa de ” Colombia “, e posibelmente unidos tamén polos ” Estados Unidos “, revolucionaronse na contra do goberno da súa metrópoli.

A axuda dos norteamericanos fixose entón obstensibel e crítica, e acadada a independencia de Panamá, os ” Estados Unidos ” asinaron con a pequena república un contrato, por medio do cal quedaronse cunha ancha franxa de terreo a ambolos dúas beiras da canle, xunto con catro illotes na  rava d Panamá, e con o dereito único de instalar n’aquela zona portos e depósitos de carbón.

Recomezaron as obras con unha gran actividade a o longo da canle, que ten uns 80 Km. de lonxitude e conta con 8 esclusas, a súa anchura mínima é de 91 metros. Os buques empregan na travesía entre 7 e 8 horas, non puidendo facela con maior brío, debido as esclusas, que requiren algún tempo paraa encherse e valeirarse de auga. Segundo o que fagan, subir ou baixar os postos. Istas esclusas están mantidas pola lagoa ” Gatún “, situado a maior altura que a dos océanos. A canle, en conxunto e con as esclusas, por unha especie de canalizacións de auga, que dende a parte central, máis elevadda, descenden ata o nivel dos océanos.

Queríase estrear en 1914, coincidindo con a data na que, 400 anos antes, Vasco de Balboa descubrira, dende o alto do istmo, a existencia do Gran Océano: mais a guerra europea postergou un pouco aquela estrea, a cal tivo lugar tempo despois.

Amais da gran significación que para o auxe do comercio ten ista canle, é tamén notabel en interese baixo a traza internacional, porque acurtou enormemente a distancia entre os portos americanos do Atlántico e o Pacífico, xa que antes os buques tiñan que abeirar as ribeiras americanas procurando o paso polo cabo de ” Hornos “, o sur do continente. Os ” Estados Unidos “, sobre todo, obtiveron grandes vantaxes comerciais con a apertura d’este canle; e así non é de extranar que, para aumentar ainda tales vantaxes, pensaran na conveniencia de axudar unha nova comunicación entre os dous océanos a través do istmo de ” Nicaragua ” que xa foi o orixinal plan dos centroamericanos.

Zimbra · Azul

Nicaragua, Honduras, Guatemala y El Salvador

Etiquetas

, , , , , ,

Imos falar afastadamente de cada un d’estes países centro americanos, dando d’eles unha sinsxela impresión.

” Nicaragua “, que xa foi descuberta por Colón, foi explorada por Dávila vinte anos despois e este lle deu o nome tomándoo d’un xefe indíxena que o recibui afablemente.

Manifestandose independente en 1821 e 1823 adhereuse a Unión Federal dos cinco estados centroamericanos, tendo que luitar logo por espacio 16 anos para afastarse d’eles. Tivo no decurso da súa breve historia, reietrados atrancos con potencias europeas, con Alemania e Inglaterrra especialmente. Agora as ten con os Estados Unidos, quenes proxectan, o parecer,construir no istmo de ” Nicaragua “, unha nova canle  que poña en comunicación o Átlantico e o Pacífico, a semellanza do de Panamá.

O cabo ” Honduras ” foi o lugar onde arribou Colón en 1502 o chegar novamente o continente. Afastado o territorio de ” Honduras ” da soberanía de España en 1821, foi teatro de novas loitas revolucionarias ate chegar 1870. Coma convenencia de tan longo período de mal estar,  o  país  foi  a  ruína;  e  tivo  sorte  da habilidade do seu presidente ” Bonilla “, quén conseguiu instalar os recursos do país sobre premisas máis fortes.

Os ” Estados Unidos ” Exercen un concluínte influxo sobre iste país, como a exerce tamén sobre as outras repúblicas centro-americanas, por ser os banqueiros de tales pequenos estados, e polo interés que teñen en acaparar o seu comercio.

Chamóuse con anterioridade ” Guatemala ” a toda a ” América Central “. O territorio que abarca hoxe aproximadamente ista república, foi conquistado por D. Pedro de Alvarado en 1523.

Logo de algunhas revoltas, en 1821 proclamou a súa independencia, mais foi adecotadamente anexionado o país a ” Méjico ” e ata uns anos maís tarde non se constituiu en república independente.

A pesar da súa pequenez, istas repúblicas sentironse bélicas algunhas veces: Sostiveron entre si guerras, singularmente a partir de 1851. Istas loitas remataron o fin, de xeito favorabel o bando no cal atopabase Guatemala. mais entón o presidente Barrios pretendeu a formar unha federación collendo en ela todolos estados centro-americanos, cousa que disgostou a os demáis, fixando un fondo mal estar, a efecto do cal aquel presidente foi morto o inzar o territorio de ” El Salvador “.

En 1907 atopóuse outra vez ” Guatemala ” en perigode soster un novo conflito armado con os seus veciños; mais a mediación dos ” Estados Unidos ” e de ” Méjico ” acadaron ista vez conxurar o perigo.

” El Salvador ” recibiu o seu nome de Diego de Alvarado, que conquistou o seu territorio en 1525 e se supon que fundou a cidade de ” San Salvador “.

En 1822 conquistou a súa independencia e, como as demáis repúblicas ístmicas foi teatro de varias  guerras e  revolucións.  Por fortuna,  logo  do  1907  no  que figurou a carón de ” Honduras ” contra  “Nicaragua “, non veu ” El Salvador ” toldada novamente a súa paz. E iste tempo abondoulle para desenrrolar intensamente as súas riquezas naturais.

KOTINC Records · One Love (Bob Marley Cover)

A América Central

Etiquetas

, , , , , , , , ,

Agora que fitan máis compretos os meus apuntes de viaxe, Pai vai improvisar algunhas páxinas d’este caderno contandome algo de ” América Central “, que él coñece un pouco por facer unha viaxe por aquelas terras hai algúns anos, e cuxo recordo chegoulle a súa morriña agora nas súas conversas con compañeiros de viaxe.


A ” América Central”  é a parte deprimida e en zig-zag que comprende dende o sur de ” Méjico ” ate a parte algo máis ensanchada onde se ergue a cadea de ” Los Andes “, cordal que segue ate o extremo sur de América. É Rexión na que son moi correntes os tremores, e mostrase máis deprimida n’algúns emclaves orixinando os istmos, polos cales poderían abrirse novas canles entre os mares Átlantico e Pacífico, a semellanza do que se fixo en Panamá. Istos istmos, son chamados de ” Telmantepee “, de ” Guatemala “,  de ” Nicaragua “, de  ” Panamá ” ( hoxe canle) e de ” Darién “.

Atópase n’esta zona unha cadea de montes que só queda interrompida na rexión de Panamá. O longo da ribeira do Pacífico, existen uns 60 volcáns amortuxados e uns 30 en actividadde, ergéndose  todos xunto o mar, como os chamados de ” Fuego “, de ” Agua ” e o ” Cosigüina “, iste derradeiro afamado porque na súa erupción de 1835 causou enormes estragos. Ista ribeira do Pacífico mostrase moi fragosa e bravía, formando mumreiras badías.

A ribeira do Átlantico é baixa, con lagoas e con baixíos de corais, os que constituyen verdadeiros escollos para navegación costeira.

A parte baixa do país desfruta un clima tropical moi húmido: Isto quere decir que e d’abondo insán; por ista causa a poboación procura maiores comunidades habitando n’as chairas .

Todo o territorio da América Central foi conquistado polos españois o mesmo tempo que ” Méjico “; e todo iste territorio formouse n’unha só dominio radicando a capitalidade na cidade de Guatemala.

A colonia británica de Honduras foi afastada d’este territorio español e a partires de 1810 foron facéndose independentes as pequenas repúblicas habendo froitos infértis as xestións feitas repetidas veces para constituir, con todas ou con a maioría d’elas, unha confederación ou unión.

” Guatemala ” é a rexión máis poboada d’estas pequenas repúbricas, mais non a máis extensa, que é ” Nicaragua “, ” Honduras “, algo maior que ” Guatemala ” ten moita menos poboación  que aquela.

” El Salvador ” é, todas a que ten a poboación máis testa. En todas elas ista é moi heteroxénea; hay indixenas, europeos e tamén mestizos e mulatos.

druben48 · Ojos de Brujo(Ventilaor r80) – ruben drum cover

Veracuz e a Capital

Etiquetas

, , ,

O noso veleiro arribou, o fin, nunha dársena en Veracruz. Iste porto da unha sensación extrana, mistura de actividade e acougo.

Os peiraos atópanse acugulados de tódalas clases de mercadorías: As que máis dos postos dos peiraos e as cabrias dos buques, chían afanosamente no medio dun calor húmido que se sinte de xeito asombroso; nos peiraos vense ademáis, numereiros homes levando os seus traxes brancos e amplos chapeus. Hainos de tece branca, algo morea, e outros de tece máis escura que son os chamados ” mestizos “.

Non sei se istes homes agardan que se lles de traballo na estiba, ou pasan o seu tempo libre vendo o movemento dos buques. Como o veleiro non arriba ainda, pois se cumpren as profecías do oficial, e non se poderá comezar a estiba ate mañá pola tarde, non poido saber con certeza qué poden facer alí aqueles homes de traxe brancos e atitudes tan acougadas.

Con Pai baixamos a terra, e dando, en carro un lixeiro paseo pola cidade. Adiviñase axiña que é unha poboación soamente comercial, sendopoucos os seus edificios fastosos e monumentais.

Os seus arredores teñen numereiros pequenos encoros, o cal fai que a cidade non seña moi chaira;  mais din que a municipalidade e o Estado, traballan activamente o fin de secar istes encoros e sanear debidamente a poboación.

Logo de xantar, collimos un tren expreso que nos conduciu a capital: Os vagóns sonche dabondo confortabeis e limpos. A pasaxe que vemos e moi variada, pois o tren vai rifando con relativa presteza o desmonte que atopamos entre Veracruz, que se atopa xunto o mar, e a capital que se encontraa 2250 m. de altitude.

Ó achegarnos a ” Méjico ” vemos, por un lado, unha hileira maxestuosa de volcáns e, o pouco a liña longuísima e branca do caserio da cidade. O que me cinzarra principalmente o pasear por ela, é pouca altura dos seus edificios: Isto e debido, según me contan, a os habituais tremores que eiquí se xeran, e que precisan tremebundos derrubamentos, si se construiran casas de gram altura. O aspectoda cidade é afable; as súas rúas so reitas e inacababeis e algunhas das súas prazas parecenme infidas, estando engalanadas con fermosos xardíns e plantacións.

Haiche certos contrastes na edificación: O mellor xurden moitisimas casa xunto a luxosos pazos, e modestas tendas o lado de maxestuosos comercios. Cirulan moitos carros, xardineiras, que dan un aspecto moi ledo e animada a rúa; vense tamén moitos autos.

México e unha cidade con actividade industrial d’abondo: As inquietudes políticas d’este país non acadaron dirimir enteiramente a gran riqueza natural do mesmo, nin as prácticas de traballo de moitos dos seus habitantes.

A impresión que d’este país se ten en boa parte Europa, tal vez seña menos faborabel o que verdadeiramente se merece.

País riquísimo, no seu terreo conta cunha gran producción de prata nas súas minas de Zacatecas e San Juan de Potosí; tamén a industria do ouro vai tomando cada vez máis importancia.

Como edificios monumentais, cito, a Catedral, fastosa e de grandes proporcións, con bela fronte na que se conteñen os estilos dórico,  jónico. O ” Palacio del Gobierno ” de seria arquitectura, a ” Biblioteca Nacional ” e a  ” Universidade “.

Moitas das súas prazas atopanse adobiadas con monumentos adicados os caudillos mexicanos e conta con belisimos parques e xardíns cheos de paseantes, e animados con o movemento de numereiros carros e autos.

Decateime, con gran agrado, o gran influxo que a arquitectónica española do Renacemento exerceu sobre ” Méjico “; moitos edificos púbricos e algunhass fontes monumentais que adobian a cidade, levan o selo propio da súa procedencia española. Semella, con tais fundamentos, que ” Méjico ” atoparemonos ainda como na nosa propia casa. É ista un sentimento moi afable, que o viaxeiro nacional estima enormente.

John Habib · No Estamos Lokos

A México

Etiquetas

, , , , ,

Dinos agora que n’ista viaxe non imos direitamente a ” Nueva York “.

O noso veleriro leva carga para ” Veracruz “, e ten que arivar rn dito porto mexicano para deixala.

Pola miña parte, non me fai mágoa outra volta polo ” Golfo de México”, ainda cando e grande, naturalmente o meu interese por coñecer ” Nueva York”.

Dime o oficial amigo de Pai que ficaremos en ” Veracruz ” dous días polo menos, pois e de certo que o veleiro non poderá abarloar axiña no peirao. Pai dime que, se é así, aproveitaremolo tempo para visitar a capital de México, que non se atopa a máis de uns 230 kilómetros de ” Veracruz “.

Namentres o veleiro fai rumbo o gran porto comercial de México, a pasaxe – que quedou moi reducida, pois moitos desembarcaron en ” La Habana ” mentres outros tomaron un vapor direito a ” Nueva York ” – , fala daas condicións físicas de México e do seu clima, das súas cualidades e costumes.

De semellantes conversas, verdadeiramente interesantes, procurei apuntar o que máis me chamou o meu interese.

Dime que o territorio de México, compose de tres grandes rexións naturais: A ” Baja California “, as ” Altas Mesetas ” e as terras baixas formana o “Itsmio de Tehuante-pec ” e a ” Península de Yucatán “.

A ” Baja California ” con terra seca, ainda que posue algunhas zoas moi vizosas nas que se dan moi ben as árbores frutais; as A ” Altas Mesetas ” acadan alturas de máis de 1000 metros; atopanse lindadas o este e o oeste pola chamada ” Tierra Madre ” e as pecha pola parte sur unha liña de volcáns, entre eles o ” Ouzaba ” e o ” Popocatepelt “, ambolos dous erguindose a máis de 5000 metros e, polo tanto xurdindo nas cimas cobertas de neves perpetuas. Sobre as neves purísimas erguense os piares de fumes que saen dos cráteres.

O ” Itsmio de Tehute-pec ” ten só unha altitude duns 250 metros sobre o nivel do mar e se lle considera como a liña divisoria entre a ” América do Norte ” e a ” América Central “.

O clima de México é, en xeral húmido dabondo: Ainda que pola súa situación é un país tropical , a temperatura é memos quente nas chairas, debido a altura d’estas sobre o nivel do mar. As zoas de ascensión superior a 2000 metros son as máis sás do país; alí se acostumanse moi doadamente os europeos, e proba das súas condición saudables, é que alí se desenrrolou, xa antes do descobremento de América, unha centelleante civilización indíxena.

Na perte septentrional atopanse os ríos ” Colorado ” e ” Grande del Norte “; máis istes só nuha curta parte do súa corrente que pasa polo territorio mexicano.

Debido a súa situación e a o variado do seu relive, Mésico ten unha gran bonanza vexetal: Nas partes costeiras, danse as pranteas tropicais. A súas paisaxes caracterízanse pola fartura de ” Cactus ” e de ” Yucas “, istas derradeiras de follas rexas e agudas.

Atopanse tamén unha especie de ” Áloes “, que eiquí chaman ” Maguey “: Cando ista pranta está en froración, fanlle unha incisión na súa parte central, abrindo alí coma unha oquedade ou recipente, o cal vai a parar o líquido que zumega das follas. Iste liquido, que se recolle dúas veces o día e se leva as fábricas aposta, ónde se lle somete en varias lévedas, é o chamado ” Pulque “, do cal gostan augamel coma bebida os naturais do país.

É interesante tamén apuntar que sobre os ” Nopales “, favourecen a reproducción dos insectos chamdos ” Cochinillas “, con os cales obteñen un brilante e fermosísimo tinte escarlata, con o cal tiñen telas, incruso as máis luxosas e delicadas.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Antes de ser conquistado iste territorio polos españois, frorecián a máis os pobos ” Mayas “, civilizados e avanzados dentro da súa propia existencia. Chegando o século XIV, apareceron os ” Aztecas “, que desenrrolaron tamén unha brilante civilización. Hernán Cortés, o frente dun pequeno continxente de tropas, arribou nèste país; e para que os seus soldados non desexaran o retorno, ordeou queimar 10 das 11 naves que formaban a expedición.

O emperador dos indixenas, ” Moctezuma ” , o coñecer do desembarco dos homes de Cortés na súas ribeiras, evioulles ricos agasallos con o rogo de que non avantaran máis, pois él iría a sludarlos alí onde se atopaban. Cortés non atendeu istes requerimentos e adecotou adiante ate chegar a cidade de ” Tenochtitlan” ( hoxe México ) que foi a corte do emperador.

Cortés aproveitou a gran impresión que no coraxe sinxelo dos indíxenas caousaba o trote dos cabalos e das armas, e, sobre todo o estourido das armas de fogo, ate o punto de que tomaron a Cortés polo ” Dios blanco de la guerra “, do que falaban a súas antigas lendas.

Apoderouse Cortés da persoa de ” Montezuma ” e isto solventou as coraxes dos indíxenas, os cales atacaron para rescatar o seu emperador ” Moctezuma ” mesmo lles falou para que se acougaran, máis Cortés, creendo traizoara a actitude do emperador ordeou dar morte. Logo de conquistada, os conquistados tiveron que sair coma raios de ” México “, abafados polos indíxenas. Aquela ” Noche triste ” da que nos fala a historia, custou a Cortés a perda de 1000 dos seus homes.

Mais o capitán español non tardou en refacerse e recobrar o terreo perdido, vovendo a tomar a capital.

Tres séculos máis tarde, e coincidindo con intres nos que España atopabase moi lánguida por guerras e altercados intensos, estoupou en México o alzamento rechamando a súa independencia, impulsada basicamente polo cura Hidalgo. Aqueles desordes foron repremidos, máis tornaron de volta logo e extendéndose Yturbide con os insuxentes. conseguiron ístes proclamar a independencia facendo emperador a Yturbide; máis este, ao fin, foi fusilado e se proclamou a républica en 1823.

Máis tarde, a consecuencia de unha guerra con os Estados Unidos, México veu segregarse máis terreo as comarcas o estado de ” Tejas”, a ” Alta California”, e ” Nuevo Méjico “. Producíndose varias loitas políticas que aportaban moita inestabilade a os Gobernos. Francia, España e Inglaterra, tiveron que intervir para dar forza as súas reclamacións diplomáticas, e Francia enviou ata tropas que apoiaron e case impoñeron as novas o poder do archiduque autriaco Maximiliano, o cal foi fusilado, logo, polas tropas de ” Juárez “.

En 1857 o país constituiuse en república federal, a semellanza dos Estados Unidos, e, a pesares de ter períodos de relativa calma, como foron os 27 anos que exerceu o poder o presidente Porfirio Díaz, é certo que ainda adecota Mexico unha intranquiladade política, que vota atrás con os desexos de mellora e de progreso que arelan os patriotas mexicanos.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………..¡ Imos pisar axiña terra do continente americano !. Isto xerame moita emoción.

América é coma unha continuación do noso continente: eiquí falase a lingua española, fitou a cultura en innumerabels construcción e se estableceron, para vivir e morrer eiquí numerosos veciños nosos.Anos de luitas e incompresións dirvorciou un tanto os americanos con os españois. Mais as correntes cordiais son afablemente hoxe máis intensas que nunca e por riba do ancho amr atravesan as arelas sinceiros dos americanos que foron a España como anai secular da raza castelana, e os amores cordiais que alí atoparon, e viron satisfeitos, como abrollan novos fachos para o progreso de cada un d’estes paises.

¡ América e España !: dous nomes que xamáis poderan afastarse, cales sexan os destinos que a providencia afaste os paises. ( o que segue e o discursito de Paco Paquito Paquete…, ybla, bla, bla, ooooooooy que toston.). Parará pachin, parará pachan, parará machin, parará pa min, pero non pa ti😂😂😂😂

Protohype · AC/DC – Thunderstruck (Protohype Remix) (THISSONGISSICK.COM EXCLUSIVE)

La Habana

Etiquetas

, , , , , , , , , ,

A Capital de Cuba e unha cidade maxestuosa, con fermosas avenidas, belos edificios e estensos parques. A poboación achegase o medio millón de habitantes.

Foi fundada ista cidade en 1538 por Fernando de Portola e moi axiña adquiriu unha  gran relevancia, a razón de que a seu influxo político radiaba sobor das outras posesions españolas do  ” Nuevo Mundo “. Por isto se lle chamou ” Llave de Nuevo Mundo “, Feito que perpetúan as armas do seu blasón ( Unha chave de prata entre tres torreóns de fortificación ).

O que maior importancia lle deu foi o ser porto de paso nos ruteiros de Europa as Antillas e o atoparse no Golfo de México e a pouco treito da Florida, da cal lle afasta un estreito, que fan ainda menos anchos os illotes de Key – West.

Domea o acceso da súa cala o afamado castelo ” Del Moro ” que foi a fortificación que protexía a cidade das agresións dos piratas que inzaban as augas do mar das Antillas.

Ista Cidade e o centro dun comercio moi florecente, cuxo principal factor e a exportación da  ” caña de azucre ” e do ” tabaco “.

A traza da cidade e moi fermosa e está edificada nunha península orientada de O. a E., a cal reemata nun promontorio crebado no cal atopase a afamada fortificción do  ” Moro “, da cal xa falamos.

A entrada do porto e algo estreito, máis logo ensanchase forma tres enseadas: A ” Marimelena ” o este, a de ” Guanabacoa ” o sur e a de ” Atares “.

Unha das máis belas rúas de Habana e a da ” Muralla “, que comunica o porto con o centro da cidade. Paseo fermoso é o do  ” Prado “, que remata, en cada un dos seus extremo, en belos parques; O  ” Central ” e o de ” Marte “. O Prado, milllor que rematar no parque ” Central “, poide dicirse que o atravesa, pois adecota logo ainda ata chegar o mar xunto o castelo da ” Punta “, que e a fortificación que gornece o lugar oposto no que se atopa el ” Moro “; istos dous castelos defenden a entrada da enseada.

Ainda cando a poboación e moi chaira, hai no centro unha peuqena lomba e o seu redor entendense populosos barrios da cidade; o de ” Vedado ” , o oeste, e os do  ” Cerro “, ” Jesús del Monte ” e do ” Viboria “, o sur. A outra beira da enseada atopase o pequeno barrio chamado ” Casa Blanca ” e o máis populoso da ” Regla ” . Para transportar pasaxeiros dende a cidade propiamente dita a istes barrios, hai un servizo especial de vaporciños que atravesan sen repouso a bahía.

Entre os inmobles máis nobetabels da Habana, hai que mencionar ” La Catedral “, dunha arquitectura moi infruenciada pola arte española. O  ” Palacio Residencial “, o ” Teatro Nacional “, a ” Academia de Ciencias “, as ” Escuelas de Pintura y de Artes ” e o  ” Jardín Botánico “.

O caserio da cidade é máis ben baixo, pois son raras as casas edificadas a altura superior de dúas plantas, abundando só as que teñen un e ainda máis as edificacións a planta baixa. En comunicacións, logrouse contruir unha extensa rede de ferro-carrils, e Habana conta tamén con moitas liñas de trolebuses para o servicio urbá da capital.

A Vista das Costas de Cuba

Etiquetas

, , , , ,

No noso veleiro e hoxe todo movemento e ledicia. Atopamonos fronte as costas de Cuba e demoraremonos poucas horas en poder desembarcar en La Habana.

Moitos dos nosos colegas de viaxe desembarcan eiquí: outros, entre eles os nosos bos amigos D. Xosé e o seu fillo Xaquín, adecotaran n’outro veleiro na sua viaxe cara a América Central, Colombia, Ecuador, Venezuela, Chile. Iste afable amigo prometeume mandarme unhas notas apuntando o màis relevante de aqueles paises.

A pasaxe fala de Cuba e escoito dicer que esta fermosa illa ten hoxe unha poboación de máis de tres millóns de habitantes. O elemento branco está na súa gran maioría nun 72% da poboación). Os Afro-cubanos e mixtos son un pequeno 28%. Cuba é, logo dos Estados Unidos o país máis rico do mundo: Os Estados Unidos cunha riqueza de 2740 dólares per cápita; Cuba con 2081, e a nación máis rica de Europa, que é Inglaterra, se lle votan só  2003. Ista gran riqueza de Cuba ven da súa terra moi vizosa.

A Forma da illa e moi alongada: Ten 1300 kilómetros de lonxitude e poucos de ancho na súa parte máis deprimida. Na súa zona máis ancha atopanse os máis altos montes, ficando aqui o seu bico máis alto que é o monte “Zarquino.”

O redor da illa atopanse numereiros baixíos e “caios” que fan moi complicada a navegación; mais conta con bos portos, como son os de La Habana, Santiago, Cienfuegos e Guantánamo.

O clima de Cuba é tropical, máis está arrefriado polas airexas mariñas: A temperatura non é, pois esaxerada; máis na atmósfera atopase humidade en gran cantidade,  e ista é a que perxudica os europeos que afincan o seu fogar na illa.

O vizosidade do chan d’este pais é prodixiosa: Son moi importantes a súas producións de tabaco, caña de azucre, café e algodón. Ós seus afamados tabacos da chamada “Vuelta de Abajo” son preferidos en todo o mundo.

Tamén posue a illa gran riqueza na expotación de mel e cera, que lle aportan os numerosos enxambres de abellas, coidados con todo primor polos meleiros cubanos.

Xa se sabe que,  na súa primeira viaxe, Colón desembarcou na illa de Cuba, e quedou certamente marabillado ó comtemplar  a beleza da súa paisaxe e a exuberante vizosidade do seu chan.

 Entón a illa estaba poboada por uns 200,000 indíxenas chamados “caribes”. Máis ben cedo polas irrupcións de piratas de todolas nacións que exprimiron a poboación da illa, que foi empequenecida tamén polas batallas de conquista; chegou a despoboación ata tal punto, que para que se puideran realizar n’ela as labouras do agro, houbo necesidade de apelar a levar alí moitos milleiros de Africanos que se mercaban na ribeira de África. Iste feito vergoñoso, tomou forma no século XVI e foi a orixe de que se tiveran a aqueles Africanos coma escravos; mercabanse e vendian coma se no foran máis que “cousas”.

Os séculos XVII e XVIII foron para ista illa tempos de moita mágoa, por que continuamente era rapiñada polos piratas e corsarios Holandeses, Ingleses, e Franceses. Os Ingleses, en 1762, chegaron a apropiarse de La Habana, que trocaron tempo despóis pola peninsula de ” La Florida”, en México.

Durante o século XIX estoupou en Cuba varios alzamentos para reivindicar a súa independencia, máis España negouse chegando a sofocalas. Embargantes, os Cubanos non renunciaron os eus esforzos, e da man dos Estados Unidos, acadaron  emanciparse en 1898; máis non facerse independentes de todo, pois os Estados Unidos adecotaron intervindo na illa ata 1909 en que foi elexido presidentede de Cuba “José Miguel Gómez”.

Puerto Rico, a menor das Antillas, foi descuberta tamén por Colón. Os Indianos a chamaron ” Borinquén ” e o seu chan e moi vizoso: Ten perto de millón e medio de habitantes, o cal proba o denso da súa poboación. Hoxe forma parte dos Estados Unidos de América e ten por capital  ” San Juan de Puerto Rico “.

No mesmo mar das Antillas, existen outras varias illas. coñecidas en conxunto por  ” Pequeñas Antillas ” e que pertencen, case todas, a diferentes nacións ( Iglaterra, Francia, Dinamarca, Holanda e Estados Unidos de América ).

Colonias inglesas son as illas que conforman o archipélago das ” Lucayas “, o Nordeste da illa de Cuba: Forma parte d’este archipélago a illa de ” San Salvador “, a que foi a primeira terra americana qu descubriu Colón en 1492.

As illas de ” Barbados e Santa Lucía ” son tamén posesións inglesas, coma do mesmo modo e tamén ” Jamaica “, de extensión bastante maior que as anteriores e de gran vizosidade no seu chan. Mágoa, embargantes, que os tremores e furacáns señan alí causa de moi correntes devastacións e desgrazas, o mesmo que na súa illa veciña ” La Martinica “, pertenza Francesa, da cal recordase con pesar o gran cataclismo que sufriu en 1903 con a erupción da chamada ” Montaña Pelada “. A súa capital ” Saint Pierre “, sufriu de tal xeito os efectos devastadores da fume piroplástico que saiu do cráter do volcán, que case todalas casas remataron derrubadas e só unha persoa de entre todolos seus habitantes, poido fuxir con vida de aquela terribel desastre.

A illa de  ” Santo Domingo “, dabondo na súa extensión, foi chamada por Colón, o desembarcar n’ela, ” La Española “: Está divedida en dúas repúblicas; Santo Domingo e Haití.

A primeira ten perto de un millón de habitantes: Pertenceu a España e logo foi dominada pola súa veciña  Haití; máis na metade do século XVIII puido acadar a súa independencia. En Santo Domingo existe ainda unha árbore historica o chamado ” Ceiba de Colón”, por supoñerse que, a súa sombra, rezouse a primeira misa celebrada no ” Nuevo Mundo “.

A segunda está contituída por Afro-haitianos; a súa poboación e de dous millóns e medio de habitantes e a súa capital, ” Puerto Principe “

O mar dos Sargazos – A velocidade dos Buques

Etiquetas

, , , , , , ,

Curioso é a traza do Atlántico n’algúnhas zonas a medio camiño entre as Illas Azores e as Antillas. Parece que n’elas o veleiro escorrega en col do céspede dunha verde pradeira. Abondosas pradeiras de oucas aboian sobre o mar e o cobren dunha covertura de viva coloracion verdosa.

Dime afablemente un oficial da galera, que se fixo moi amigo de Pai que cando descubriron estas ribeiras, os homes a o atoparse con estas pradeiras maniñas e  verse detidas n’elas, a pequenas chalupas, créron chegar o linde do Océano. Ista zona rexión do Atlántico e a que ven sendo en xeral “Mar dos Sargazos”.

Iste distinguido mariño  que tan afablemente contesta as miñas inquiras, faloume hoxe das grandes correntes mariñas que se orixinan no Atlántico, unha é a que leva o auga fria das rexións Árticas cara o Ecuador e a outra e a que leva o auga canela, da zona ecuatorial cara as ribeiras de Europa, ista segunda corrente que é a chamada do “Golfo”, orixínase no Golfo de México e chega ata o Océnano Glacial do norte pasando xunto das ribeiras europeas e temperando así o clima das mesmas. Por mor da calor ista corrente cede a atmósfera o clima de Iglaterrra é tolerábel, como tamén o de Escandinavia.

Se ista corrente non existira, probabelmente toda as parte das ribeiras  abranguidas entre o norte de Francia e o norte de Noruega, serían dun clima extremadamente xélido, no que non lle sería posible o home habitala.

Imonos achegando as Antillas: Din  que en cinco días e e medio ou se cadra seis, poderemos salvar a distancia que se atopa entre o porto D’Coruña ata La Habanna é unha velocidade moi considerábel se a contexamos con o tempo que prescisaban as primeiras Carabelas que facían o vento mareiro do Atlántico para ires dende Europa ate América; entón botaban uns tres meses,  e isto contando que os ventos nos lles foran desfavorabeis ou en exceso, por que se diran casos en que unha d’aquelas naves veleiras, o estar case para chegar as ribeiras de Portugal de volta de América era collida por unha treboada, e o vento empurrabaa de volta outra vez, con terríbel velocidade, ate as mesmas ribeiras de América; total que en dez ou doce días de soprar aquel vento desfavorábel a nave botaba a perder as millas gañadas en dous meses e atopábase case de novo no mesmo lugar de saída.

O aplicarselles o vapor os buques acurtanse abondo o tempo empregado no vento mareiro; no comezo do século XIX o buque “Savanah” fixo en vinteseis días a viaxe de Nuva York a Liverpool (Inglaterrra). O establecerse a grandes liñas de vapores a mediados do século XIX, empregabanse uns quince días para percorrer a distancia de Inglaterra a os Estados Unidos.

Este tempo parecinanos hoxe de máis, se temos en conta  que os grandes transatlánticos dos nosos días percorren iste traxecto nuns cinco días e ainda máis se consideramos que recentemente un dirixible salvou a distancia escasamente en tres días, apesares de que tivera que enfrontarse a unha forte treboada.

¿ Quen poderá pasar nunha mañá relativamente perto, se non sofren interrupción os constantes progresos da aviación e si adecota persistindo iste afán de incrementar cada día máis as velocidades ?

A Vida no Veleiro

Etiquetas

, , , ,

Fai tres días e medio que navegamos ledos: Estou enfeitizado da orde, da limpeza e da comodidade da que gozamos n’este caralludo veleiro. Temos moita fame e os xantares non son moi abondosos e pingüe: mais pode dicirse que pasamonos medio día comendo; dame un chisco de vergoña ter que escribir iste dato, mais é certo. Non é extrano, agora que os médicos recomenden as viaxes polo mar para repoñerse logo de graves afeccións.

Hoxe Pai e máis eu tivemos un chisco de ledicia: un endiado do veleiro, entrou no noso camarote, cando nos ergíamos, ¡ Un radiograma de Nai !. N’el desexanos unha venturosa travesía.

Calcúlese a nosa ledicia fronte tan inesperebel nova: Chegamos a un acordo entre todos nós en rebater o radiograma achegado,outro no que  amosamos que estamos moi ben se saúde. E enfeitizados da viaxe.

É certamente emotivo, que poida aveciñar, en alta mar, comunicación con os meus seres amados mediante ista marabilla da telegrafía sen fíos, ¡ Que prodixo !

Cada canto pubrícase no Veleiro, por medio dunha folla impresa, con as novas máis recentes o redor do mundo; un verdadeiro xornal derradeiras novas. Y por se isto fora pouco, o longo do día imos recibindo novas dos casos que rechaman no mundo enteiro.

Unha cousa verdadeiramente feiticeira.

Pese a telegrafía non sempre comunicanse novas boas: As veves con  mesaxes de apesaradas novas; este mediodía ocurriu entre a pasaxe do veleiro a nova de que, a algunhas millas de nós, un buque demandaba S.O.S por radio. Tratabase d’un vapor cheo de petróleo que estaba a lumear. Me supoño o arrepiante que un incendio así ten que ser.

Xa pensaba eu que o noso veleiro fose a socorrelo, mais logo dixeronos que outros buques máis achegados a zona da desfeita, acudíran para salvar a tripulación, conseguindoo completamente, e que todo auxilio para o buque, fora baldío, pois as lapas de lume destruiuno compretamente, rematando o sinistro con o afundemento do vapor.

Agora que chega o solpor, imaxino o tráxico que ten que que resultar unha circunstancia semellante a do Vapor senestrado, e o apesarado estado no que se deben atopar a pasaxe. Poida que algúns perdereran todolos seu bens. Endexamáis se solventarán d’abondo os auxilios da caridade o fusco debidamente a istas probes xentes, e o gran servizo da radiotelegrafía o dar o sinal d’alerta, permitindo así, que poideran salvar os que n’outro caso, indubidablemente pereceran entre as lapas de lume, ou se cadra afogaran o tentar liscar das lapas, en fráxiles chalupas.

Istas emocións de hoxe apesarumbranme de tal xeito:  Estou desexando chegar canto antes a La Habana e de novo pisar terra fime; xa me decato que entra en parte da miña acolloamento ; mais e superior os meus boos desexos.

Paréceme qie Pai acollouse tamén, mais fai o posibel por finxir animado.

Anteontes, a media tarde a medio esfumar no horizonte, os picos dos montes das Illas Azores. A vista de terra, riqueza en tan pequena cantidade como confrontan aquelas Illas no seo do Atlántico, produciuse un gran clamor na pasaxe.Saúdamos con gran ledicia aquelas terras de Portugal, e da conversa que provocou, saquei a impresion que istas Illas d’este archipélago son d’abondo enxebres e vizosas, sendo as producións de maior importancia,  as laranxas, os limos, e os caldos; o clima é formidábel e a poboación repartida en varias Illas, é, en xunto de máis de 250,000 habitantes

Na enchenta do Mar

Etiquetas

, , , , , ,

Xa estamos establecidos n’este caralludo transatlántico que leva o nome da nosa patria “Gallaecia” e que navega polos mares os memorábels cores do Arco da Vella. Parece iste buque, e verdadeiramente o é, adecote da nosa patria, e o mesmo pasa que xa nos sentimos moi alfúfaros de poder facer a viaxe n’el.

Desgustanos un anaco a falla da nai e da miña irmáciña. Mais temos fiúza en que os ventos levaranos a todos nos, a bo porto,  e que poidamos darnos unha aperta a volta, sans e satisfeitos.

Atopamonos xa de cheo no mar: Ontes a tardiña, deixamos de ver os montes do litoral de Galicia. A cidade D’a Coruña foi agochandose da nosa vista tras unha livián brétema, e os bicos dos mostes máis erguidos, lumeaban fronte a luz vermella do fusco, non tardarán en mixturarse con a liña nebrosa do horizonte.

O Atlántico e unha inmensidade: Auga e ceo por todolas bandas, e así adecotaremos uns días aínda. Consonte me dí un amábel mariñeiro, este mar representa a cuarta parte ao redor da totalidade das augas da Terra: Ten  xeito que recorda algo a letra S, e os entrantes e saíntes das mariñas americanas se asemellan as Europeas e de África.

Semella, pois coma si se esgazaran, arredándose un anaco entre sí, para orixinar este mar estamos a atravesar.

Grandes rios desaugan no Atlántico en Europa, como ven sendo, botan n’el ás súas augas o Támesis ( o gran rio que se deixa ver por Londres), o Sena que pasa por Paris, o Rhin, o Elba, o Garona, o Mosa, e amais os caudalosos rios Galegos Miño, o Tambre, O Ulla. En África, o Senegal, o Gambia, o Niger e o Congo; e, nas Américas, os grandes rios San Lorenzo, Mississipi, Amazonas, Plata e Colorado.

En xeral, é un mar de moito fondo: Mais a banda norte do mesmo é menos fondo ca  banda sur; a fondura d’esta banda norte conforma un meseta uniforme. A fondura media é de  3.300 metros e as maiores fonduras atópanse entre Terranova e ás Allas Bermúdas e perto de Puerto Rico; istas fonduras máximas atopadas, foron duns 9.000 metros.

Facíaseme moi interesante coñecer por qué chámano Atlántico a iste mar; e o mariñeiro, que tan gostasamente doume os anteriores datos, contestou tamén o meu interese dicíndome:

 – Chamaselle Atlántico, porque suponse que n’este mesmo sitio que enche, nas súas augas existiu, nuns tempos moi remotos da historia da Terra, un gran continente o que se lle chamaba Atlántida.    

Por mor dun maxestuoso cataclismo xeolóxico, iste continente afundiu e ás augas foron a tomar o terreo que él ocupaba. En recordo da Atlántida desaparecida, chamase Atlántico o mar que se extende derriba do que aquel continente foi.