Cidade de provenzais (1)

I

Edexamáis ideime o meu matemático xeito de pensar por min mesmo, sempre tiven a algén en quen facer confi. Inclusive otorgaba meu confiado xeito e maneira.

Había en ocasions nas que furrula o entrecexo pechando os ollos e chegueime a sintir coma un verdeiro touro de lidia.

¡Toda a minha soidade pra min!

Iamos armados con armas de fogo e dende logo se tinhamos que pelexarnos co eles, faciamolo. Eu persoalmente chegaba unha na cadeira esquerda e outra na dereita.

O meu companheiro levaba gafas, e ia cun rifle e un colt do 32. Era velisima aquela arma.

Chamabase Bill e eu; bo eu nin mencionalo, non me gostaba ni o recordo, mais recordo que un bo día chegamos a cabalo a un pobo onde había poucos habitantes, e ulía a humidade por todolas veiras, e so había unha tenda, un trapiche, e un banco.

-¡Eh, Bill que che parece se baixamos dos cabalos e tomamos algho!

-Perfecto. – Respondeume con tona cansa.

Alí baixamos, e de supeto entramos no trapiche a comprobares o que había n’ela e que podiamos tomar. Eu n’aquel intre achegueime a unha màquina de facer xeados, e pregunteille o Tenreiro.

-¡Tenreiro!, ¿ten xeados nesa màquina?.

-Enseguida. Contestoume con moito nervo e medio tatexo.

-SSs…Si senhor. ¿Que xeados lle gostarìa?

-Un que estenha ben xeado

Entrementes Bill quedouse na rùa, admirando as raparigas e rapaces, todos xuntos colegueanxos e entre eles. E facendose ver que era todo un casanova, nunca soubo o que tinha.

Acercando se a unha rapariga, pregúntolle.

-Perdóeme, dona, por que… Eu son o tolo, nunca toleou, e nunca  ¡Xamàis estiven tolo!

Enorgullecido de si mesmo, volveuse e entrou no trapiche a buscarme, deixando a rapariga moi vocaberta e impresoada, apesares de que meu companheiro dirixerase nun comezo, con moita dilixencia

Rapot (001)

/ Demasiado tempo físico

/ expostos a este fenómeno físico,

/ sábese que implica

/ unha mellora gradual da saúde que permanece

/ en casos como os atopados na cidade de Chernobyl

/ Foi para min, unha sorpresa inesperada sen poder levar o móbil

/ Recibir en toda a miña figura sensible,

/ Nunca podo esquecer esa pura noite

/ que con atrocidades, paréceme aterrador

/ pero mentindo piadosamente nunha rica cea

/ cunha singularidade implícita,

/ De todos os xeitos sentín as pistas

/ Como un raio, dividíame en dous

/ ou coma se sufrise dos efectos colaterais dos casos

/ dunha píldora maliciosa que permanece,

/ na fase de proba

/ Así é como as noticias máis grosas,

/ que o meu existencialismo inocente non podía dixerir e seguir pescando

/ ter a cabeza noutro lugar, de cheiro á regaliz

/ E non o que eu diría un final feliz

/ por un día duro, feliz e agradable

/ por coñecer un método de estudo infalible e non arrogante,

Ben, aínda non recordo ben.

/ A razón da miña felicidade interior a cen,

/ e ciertamente creo que non había razón

/ nin verdadeiro nin aparente no corazón,

/ ou polo menos dunha forma moi clara,

/ Con todo, durante todo o día, deume a vara,

/ Atopei envolto nunha atmosfera de cordialidade, calma e tranquilidade

/ e doutra banda nun determinado antigo continente anarquista,

/ Os habitantes que viviron alí, sobre todo amables

/ sufriu o máis grande e máis horrible, de todos os sufrimentos inimaginables

/ Un desastre como dixen, de natureza subliminal

/ me mentres pensaba en estudar, unha sensacional carreira universitaria

/ que coincidente tería moito que ver, co inofensivo desastre de Chernobyl

/ aquel día decateime algo máis que unha lección ilusoria para detestarme como individuo

/ Así que, sen máis preguntas do necesario, ocórrelle

/ e dirixíndome, fixen a casa-comedor

/ Escribín unha canción chea de sabores de cheiros gastronómicos,

/ finalizando así o último dos meus días económicos especiais,

/ Na miña graciosa infancia,

/ se queres saber máis animarme, a escuridade coa graza

/ que o meu corazón esconde para non vivir avergoñado,

/ por certo o agarimo aínda está en bebes gozando

/ eo fin de semana na sierra madrilena apago.