Marco Garcia – “Fun labrego”

Dun blasón esvaecido no tempo

xurde a incógnita familia labrega;

loitadora polos praos de fresca herba,

sesgada coa fouciña amodiño e pouco.

Sen perder camiño que os valos sinalan,

os pouquiños recunchos onde se agochar,

de raios ferintes do astro rey no ceo cobrar.

Unha xornada de esforzos e taballo calan;

mais non perder o tempo, agas para repousar,

e así sexa de paso festexar con ledicia

que axiña pasen as estacions máis frías,

logo haberá na mesa pan, centeo e o xantar.

A xuntanza o roedor da lareira que quenza,

cun lume vivo e acolledor os contos voan,

alentando, risadas, viño e a amizade acotan.

No muiño que xira a roda empurra a fervenza

( “En memoria de Elisa, a miña aboa” )

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s