A México

Dinos agora que n’ista viaxe non imos direitamente a ” Nueva York “.

O noso veleriro leva carga para ” Veracruz “, e ten que arivar rn dito porto mexicano para deixala.

Pola miña parte, non me fai mágoa outra volta polo ” Golfo de México”, ainda cando e grande, naturalmente o meu interese por coñecer ” Nueva York”.

Dime o oficial amigo de Pai que ficaremos en ” Veracruz ” dous días polo menos, pois e de certo que o veleiro non poderá abarloar axiña no peirao. Pai dime que, se é así, aproveitaremolo tempo para visitar a capital de México, que non se atopa a máis de uns 230 kilómetros de ” Veracruz “.

Namentres o veleiro fai rumbo o gran porto comercial de México, a pasaxe – que quedou moi reducida, pois moitos desembarcaron en ” La Habana ” mentres outros tomaron un vapor direito a ” Nueva York ” – , fala daas condicións físicas de México e do seu clima, das súas cualidades e costumes.

De semellantes conversas, verdadeiramente interesantes, procurei apuntar o que máis me chamou o meu interese.

Dime que o territorio de México, compose de tres grandes rexións naturais: A ” Baja California “, as ” Altas Mesetas ” e as terras baixas formana o “Itsmio de Tehuante-pec ” e a ” Península de Yucatán “.

A ” Baja California ” con terra seca, ainda que posue algunhas zoas moi vizosas nas que se dan moi ben as árbores frutais; as A ” Altas Mesetas ” acadan alturas de máis de 1000 metros; atopanse lindadas o este e o oeste pola chamada ” Tierra Madre ” e as pecha pola parte sur unha liña de volcáns, entre eles o ” Ouzaba ” e o ” Popocatepelt “, ambolos dous erguindose a máis de 5000 metros e, polo tanto xurdindo nas cimas cobertas de neves perpetuas. Sobre as neves purísimas erguense os piares de fumes que saen dos cráteres.

O ” Itsmio de Tehute-pec ” ten só unha altitude duns 250 metros sobre o nivel do mar e se lle considera como a liña divisoria entre a ” América do Norte ” e a ” América Central “.

O clima de México é, en xeral húmido dabondo: Ainda que pola súa situación é un país tropical , a temperatura é memos quente nas chairas, debido a altura d’estas sobre o nivel do mar. As zoas de ascensión superior a 2000 metros son as máis sás do país; alí se acostumanse moi doadamente os europeos, e proba das súas condición saudables, é que alí se desenrrolou, xa antes do descobremento de América, unha centelleante civilización indíxena.

Na perte septentrional atopanse os ríos ” Colorado ” e ” Grande del Norte “; máis istes só nuha curta parte do súa corrente que pasa polo territorio mexicano.

Debido a súa situación e a o variado do seu relive, Mésico ten unha gran bonanza vexetal: Nas partes costeiras, danse as pranteas tropicais. A súas paisaxes caracterízanse pola fartura de ” Cactus ” e de ” Yucas “, istas derradeiras de follas rexas e agudas.

Atopanse tamén unha especie de ” Áloes “, que eiquí chaman ” Maguey “: Cando ista pranta está en froración, fanlle unha incisión na súa parte central, abrindo alí coma unha oquedade ou recipente, o cal vai a parar o líquido que zumega das follas. Iste liquido, que se recolle dúas veces o día e se leva as fábricas aposta, ónde se lle somete en varias lévedas, é o chamado ” Pulque “, do cal gostan augamel coma bebida os naturais do país.

É interesante tamén apuntar que sobre os ” Nopales “, favourecen a reproducción dos insectos chamdos ” Cochinillas “, con os cales obteñen un brilante e fermosísimo tinte escarlata, con o cal tiñen telas, incruso as máis luxosas e delicadas.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Antes de ser conquistado iste territorio polos españois, frorecián a máis os pobos ” Mayas “, civilizados e avanzados dentro da súa propia existencia. Chegando o século XIV, apareceron os ” Aztecas “, que desenrrolaron tamén unha brilante civilización. Hernán Cortés, o frente dun pequeno continxente de tropas, arribou nèste país; e para que os seus soldados non desexaran o retorno, ordeou queimar 10 das 11 naves que formaban a expedición.

O emperador dos indixenas, ” Moctezuma ” , o coñecer do desembarco dos homes de Cortés na súas ribeiras, evioulles ricos agasallos con o rogo de que non avantaran máis, pois él iría a sludarlos alí onde se atopaban. Cortés non atendeu istes requerimentos e adecotou adiante ate chegar a cidade de ” Tenochtitlan” ( hoxe México ) que foi a corte do emperador.

Cortés aproveitou a gran impresión que no coraxe sinxelo dos indíxenas caousaba o trote dos cabalos e das armas, e, sobre todo o estourido das armas de fogo, ate o punto de que tomaron a Cortés polo ” Dios blanco de la guerra “, do que falaban a súas antigas lendas.

Apoderouse Cortés da persoa de ” Montezuma ” e isto solventou as coraxes dos indíxenas, os cales atacaron para rescatar o seu emperador ” Moctezuma ” mesmo lles falou para que se acougaran, máis Cortés, creendo traizoara a actitude do emperador ordeou dar morte. Logo de conquistada, os conquistados tiveron que sair coma raios de ” México “, abafados polos indíxenas. Aquela ” Noche triste ” da que nos fala a historia, custou a Cortés a perda de 1000 dos seus homes.

Mais o capitán español non tardou en refacerse e recobrar o terreo perdido, vovendo a tomar a capital.

Tres séculos máis tarde, e coincidindo con intres nos que España atopabase moi lánguida por guerras e altercados intensos, estoupou en México o alzamento rechamando a súa independencia, impulsada basicamente polo cura Hidalgo. Aqueles desordes foron repremidos, máis tornaron de volta logo e extendéndose Yturbide con os insuxentes. conseguiron ístes proclamar a independencia facendo emperador a Yturbide; máis este, ao fin, foi fusilado e se proclamou a républica en 1823.

Máis tarde, a consecuencia de unha guerra con os Estados Unidos, México veu segregarse máis terreo as comarcas o estado de ” Tejas”, a ” Alta California”, e ” Nuevo Méjico “. Producíndose varias loitas políticas que aportaban moita inestabilade a os Gobernos. Francia, España e Inglaterra, tiveron que intervir para dar forza as súas reclamacións diplomáticas, e Francia enviou ata tropas que apoiaron e case impoñeron as novas o poder do archiduque autriaco Maximiliano, o cal foi fusilado, logo, polas tropas de ” Juárez “.

En 1857 o país constituiuse en república federal, a semellanza dos Estados Unidos, e, a pesares de ter períodos de relativa calma, como foron os 27 anos que exerceu o poder o presidente Porfirio Díaz, é certo que ainda adecota Mexico unha intranquiladade política, que vota atrás con os desexos de mellora e de progreso que arelan os patriotas mexicanos.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………..¡ Imos pisar axiña terra do continente americano !. Isto xerame moita emoción.

América é coma unha continuación do noso continente: eiquí falase a lingua española, fitou a cultura en innumerabels construcción e se estableceron, para vivir e morrer eiquí numerosos veciños nosos.Anos de luitas e incompresións dirvorciou un tanto os americanos con os españois. Mais as correntes cordiais son afablemente hoxe máis intensas que nunca e por riba do ancho amr atravesan as arelas sinceiros dos americanos que foron a España como anai secular da raza castelana, e os amores cordiais que alí atoparon, e viron satisfeitos, como abrollan novos fachos para o progreso de cada un d’estes paises.

¡ América e España !: dous nomes que xamáis poderan afastarse, cales sexan os destinos que a providencia afaste os paises. ( o que segue e o discursito de Paco Paquito Paquete…, ybla, bla, bla, ooooooooy que toston.). Parará pachin, parará pachan, parará machin, parará pa min, pero non pa ti😂😂😂😂

Protohype · AC/DC – Thunderstruck (Protohype Remix) (THISSONGISSICK.COM EXCLUSIVE)

La Habana

A Capital de Cuba e unha cidade maxestuosa, con fermosas avenidas, belos edificios e estensos parques. A poboación achegase o medio millón de habitantes.

Foi fundada ista cidade en 1538 por Fernando de Portola e moi axiña adquiriu unha  gran relevancia, a razón de que a seu influxo político radiaba sobor das outras posesions españolas do  ” Nuevo Mundo “. Por isto se lle chamou ” Llave de Nuevo Mundo “, Feito que perpetúan as armas do seu blasón ( Unha chave de prata entre tres torreóns de fortificación ).

O que maior importancia lle deu foi o ser porto de paso nos ruteiros de Europa as Antillas e o atoparse no Golfo de México e a pouco treito da Florida, da cal lle afasta un estreito, que fan ainda menos anchos os illotes de Key – West.

Domea o acceso da súa cala o afamado castelo ” Del Moro ” que foi a fortificación que protexía a cidade das agresións dos piratas que inzaban as augas do mar das Antillas.

Ista Cidade e o centro dun comercio moi florecente, cuxo principal factor e a exportación da  ” caña de azucre ” e do ” tabaco “.

A traza da cidade e moi fermosa e está edificada nunha península orientada de O. a E., a cal reemata nun promontorio crebado no cal atopase a afamada fortificción do  ” Moro “, da cal xa falamos.

A entrada do porto e algo estreito, máis logo ensanchase forma tres enseadas: A ” Marimelena ” o este, a de ” Guanabacoa ” o sur e a de ” Atares “.

Unha das máis belas rúas de Habana e a da ” Muralla “, que comunica o porto con o centro da cidade. Paseo fermoso é o do  ” Prado “, que remata, en cada un dos seus extremo, en belos parques; O  ” Central ” e o de ” Marte “. O Prado, milllor que rematar no parque ” Central “, poide dicirse que o atravesa, pois adecota logo ainda ata chegar o mar xunto o castelo da ” Punta “, que e a fortificación que gornece o lugar oposto no que se atopa el ” Moro “; istos dous castelos defenden a entrada da enseada.

Ainda cando a poboación e moi chaira, hai no centro unha peuqena lomba e o seu redor entendense populosos barrios da cidade; o de ” Vedado ” , o oeste, e os do  ” Cerro “, ” Jesús del Monte ” e do ” Viboria “, o sur. A outra beira da enseada atopase o pequeno barrio chamado ” Casa Blanca ” e o máis populoso da ” Regla ” . Para transportar pasaxeiros dende a cidade propiamente dita a istes barrios, hai un servizo especial de vaporciños que atravesan sen repouso a bahía.

Entre os inmobles máis nobetabels da Habana, hai que mencionar ” La Catedral “, dunha arquitectura moi infruenciada pola arte española. O  ” Palacio Residencial “, o ” Teatro Nacional “, a ” Academia de Ciencias “, as ” Escuelas de Pintura y de Artes ” e o  ” Jardín Botánico “.

O caserio da cidade é máis ben baixo, pois son raras as casas edificadas a altura superior de dúas plantas, abundando só as que teñen un e ainda máis as edificacións a planta baixa. En comunicacións, logrouse contruir unha extensa rede de ferro-carrils, e Habana conta tamén con moitas liñas de trolebuses para o servicio urbá da capital.

A Vista das Costas de Cuba

No noso veleiro e hoxe todo movemento e ledicia. Atopamonos fronte as costas de Cuba e demoraremonos poucas horas en poder desembarcar en La Habana.

Moitos dos nosos colegas de viaxe desembarcan eiquí: outros, entre eles os nosos bos amigos D. Xosé e o seu fillo Xaquín, adecotaran n’outro veleiro na sua viaxe cara a América Central, Colombia, Ecuador, Venezuela, Chile. Iste afable amigo prometeume mandarme unhas notas apuntando o màis relevante de aqueles paises.

A pasaxe fala de Cuba e escoito dicer que esta fermosa illa ten hoxe unha poboación de máis de tres millóns de habitantes. O elemento branco está na súa gran maioría nun 72% da poboación). Os Afro-cubanos e mixtos son un pequeno 28%. Cuba é, logo dos Estados Unidos o país máis rico do mundo: Os Estados Unidos cunha riqueza de 2740 dólares per cápita; Cuba con 2081, e a nación máis rica de Europa, que é Inglaterra, se lle votan só  2003. Ista gran riqueza de Cuba ven da súa terra moi vizosa.

A Forma da illa e moi alongada: Ten 1300 kilómetros de lonxitude e poucos de ancho na súa parte máis deprimida. Na súa zona máis ancha atopanse os máis altos montes, ficando aqui o seu bico máis alto que é o monte “Zarquino.”

O redor da illa atopanse numereiros baixíos e “caios” que fan moi complicada a navegación; mais conta con bos portos, como son os de La Habana, Santiago, Cienfuegos e Guantánamo.

O clima de Cuba é tropical, máis está arrefriado polas airexas mariñas: A temperatura non é, pois esaxerada; máis na atmósfera atopase humidade en gran cantidade,  e ista é a que perxudica os europeos que afincan o seu fogar na illa.

O vizosidade do chan d’este pais é prodixiosa: Son moi importantes a súas producións de tabaco, caña de azucre, café e algodón. Ós seus afamados tabacos da chamada “Vuelta de Abajo” son preferidos en todo o mundo.

Tamén posue a illa gran riqueza na expotación de mel e cera, que lle aportan os numerosos enxambres de abellas, coidados con todo primor polos meleiros cubanos.

Xa se sabe que,  na súa primeira viaxe, Colón desembarcou na illa de Cuba, e quedou certamente marabillado ó comtemplar  a beleza da súa paisaxe e a exuberante vizosidade do seu chan.

 Entón a illa estaba poboada por uns 200,000 indíxenas chamados “caribes”. Máis ben cedo polas irrupcións de piratas de todolas nacións que exprimiron a poboación da illa, que foi empequenecida tamén polas batallas de conquista; chegou a despoboación ata tal punto, que para que se puideran realizar n’ela as labouras do agro, houbo necesidade de apelar a levar alí moitos milleiros de Africanos que se mercaban na ribeira de África. Iste feito vergoñoso, tomou forma no século XVI e foi a orixe de que se tiveran a aqueles Africanos coma escravos; mercabanse e vendian coma se no foran máis que “cousas”.

Os séculos XVII e XVIII foron para ista illa tempos de moita mágoa, por que continuamente era rapiñada polos piratas e corsarios Holandeses, Ingleses, e Franceses. Os Ingleses, en 1762, chegaron a apropiarse de La Habana, que trocaron tempo despóis pola peninsula de ” La Florida”, en México.

Durante o século XIX estoupou en Cuba varios alzamentos para reivindicar a súa independencia, máis España negouse chegando a sofocalas. Embargantes, os Cubanos non renunciaron os eus esforzos, e da man dos Estados Unidos, acadaron  emanciparse en 1898; máis non facerse independentes de todo, pois os Estados Unidos adecotaron intervindo na illa ata 1909 en que foi elexido presidentede de Cuba “José Miguel Gómez”.

Puerto Rico, a menor das Antillas, foi descuberta tamén por Colón. Os Indianos a chamaron ” Borinquén ” e o seu chan e moi vizoso: Ten perto de millón e medio de habitantes, o cal proba o denso da súa poboación. Hoxe forma parte dos Estados Unidos de América e ten por capital  ” San Juan de Puerto Rico “.

No mesmo mar das Antillas, existen outras varias illas. coñecidas en conxunto por  ” Pequeñas Antillas ” e que pertencen, case todas, a diferentes nacións ( Iglaterra, Francia, Dinamarca, Holanda e Estados Unidos de América ).

Colonias inglesas son as illas que conforman o archipélago das ” Lucayas “, o Nordeste da illa de Cuba: Forma parte d’este archipélago a illa de ” San Salvador “, a que foi a primeira terra americana qu descubriu Colón en 1492.

As illas de ” Barbados e Santa Lucía ” son tamén posesións inglesas, coma do mesmo modo e tamén ” Jamaica “, de extensión bastante maior que as anteriores e de gran vizosidade no seu chan. Mágoa, embargantes, que os tremores e furacáns señan alí causa de moi correntes devastacións e desgrazas, o mesmo que na súa illa veciña ” La Martinica “, pertenza Francesa, da cal recordase con pesar o gran cataclismo que sufriu en 1903 con a erupción da chamada ” Montaña Pelada “. A súa capital ” Saint Pierre “, sufriu de tal xeito os efectos devastadores da fume piroplástico que saiu do cráter do volcán, que case todalas casas remataron derrubadas e só unha persoa de entre todolos seus habitantes, poido fuxir con vida de aquela terribel desastre.

A illa de  ” Santo Domingo “, dabondo na súa extensión, foi chamada por Colón, o desembarcar n’ela, ” La Española “: Está divedida en dúas repúblicas; Santo Domingo e Haití.

A primeira ten perto de un millón de habitantes: Pertenceu a España e logo foi dominada pola súa veciña  Haití; máis na metade do século XVIII puido acadar a súa independencia. En Santo Domingo existe ainda unha árbore historica o chamado ” Ceiba de Colón”, por supoñerse que, a súa sombra, rezouse a primeira misa celebrada no ” Nuevo Mundo “.

A segunda está contituída por Afro-haitianos; a súa poboación e de dous millóns e medio de habitantes e a súa capital, ” Puerto Principe “

O mar dos Sargazos – A velocidade dos Buques

Curioso é a traza do Atlántico n’algúnhas zonas a medio camiño entre as Illas Azores e as Antillas. Parece que n’elas o veleiro escorrega en col do céspede dunha verde pradeira. Abondosas pradeiras de oucas aboian sobre o mar e o cobren dunha covertura de viva coloracion verdosa.

Dime afablemente un oficial da galera, que se fixo moi amigo de Pai que cando descubriron estas ribeiras, os homes a o atoparse con estas pradeiras maniñas e  verse detidas n’elas, a pequenas chalupas, créron chegar o linde do Océano. Ista zona rexión do Atlántico e a que ven sendo en xeral “Mar dos Sargazos”.

Iste distinguido mariño  que tan afablemente contesta as miñas inquiras, faloume hoxe das grandes correntes mariñas que se orixinan no Atlántico, unha é a que leva o auga fria das rexións Árticas cara o Ecuador e a outra e a que leva o auga canela, da zona ecuatorial cara as ribeiras de Europa, ista segunda corrente que é a chamada do “Golfo”, orixínase no Golfo de México e chega ata o Océnano Glacial do norte pasando xunto das ribeiras europeas e temperando así o clima das mesmas. Por mor da calor ista corrente cede a atmósfera o clima de Iglaterrra é tolerábel, como tamén o de Escandinavia.

Se ista corrente non existira, probabelmente toda as parte das ribeiras  abranguidas entre o norte de Francia e o norte de Noruega, serían dun clima extremadamente xélido, no que non lle sería posible o home habitala.

Imonos achegando as Antillas: Din  que en cinco días e e medio ou se cadra seis, poderemos salvar a distancia que se atopa entre o porto D’Coruña ata La Habanna é unha velocidade moi considerábel se a contexamos con o tempo que prescisaban as primeiras Carabelas que facían o vento mareiro do Atlántico para ires dende Europa ate América; entón botaban uns tres meses,  e isto contando que os ventos nos lles foran desfavorabeis ou en exceso, por que se diran casos en que unha d’aquelas naves veleiras, o estar case para chegar as ribeiras de Portugal de volta de América era collida por unha treboada, e o vento empurrabaa de volta outra vez, con terríbel velocidade, ate as mesmas ribeiras de América; total que en dez ou doce días de soprar aquel vento desfavorábel a nave botaba a perder as millas gañadas en dous meses e atopábase case de novo no mesmo lugar de saída.

O aplicarselles o vapor os buques acurtanse abondo o tempo empregado no vento mareiro; no comezo do século XIX o buque “Savanah” fixo en vinteseis días a viaxe de Nuva York a Liverpool (Inglaterrra). O establecerse a grandes liñas de vapores a mediados do século XIX, empregabanse uns quince días para percorrer a distancia de Inglaterra a os Estados Unidos.

Este tempo parecinanos hoxe de máis, se temos en conta  que os grandes transatlánticos dos nosos días percorren iste traxecto nuns cinco días e ainda máis se consideramos que recentemente un dirixible salvou a distancia escasamente en tres días, apesares de que tivera que enfrontarse a unha forte treboada.

¿ Quen poderá pasar nunha mañá relativamente perto, se non sofren interrupción os constantes progresos da aviación e si adecota persistindo iste afán de incrementar cada día máis as velocidades ?

A Vida no Veleiro

Fai tres días e medio que navegamos ledos: Estou enfeitizado da orde, da limpeza e da comodidade da que gozamos n’este caralludo veleiro. Temos moita fame e os xantares non son moi abondosos e pingüe: mais pode dicirse que pasamonos medio día comendo; dame un chisco de vergoña ter que escribir iste dato, mais é certo. Non é extrano, agora que os médicos recomenden as viaxes polo mar para repoñerse logo de graves afeccións.

Hoxe Pai e máis eu tivemos un chisco de ledicia: un endiado do veleiro, entrou no noso camarote, cando nos ergíamos, ¡ Un radiograma de Nai !. N’el desexanos unha venturosa travesía.

Calcúlese a nosa ledicia fronte tan inesperebel nova: Chegamos a un acordo entre todos nós en rebater o radiograma achegado,outro no que  amosamos que estamos moi ben se saúde. E enfeitizados da viaxe.

É certamente emotivo, que poida aveciñar, en alta mar, comunicación con os meus seres amados mediante ista marabilla da telegrafía sen fíos, ¡ Que prodixo !

Cada canto pubrícase no Veleiro, por medio dunha folla impresa, con as novas máis recentes o redor do mundo; un verdadeiro xornal derradeiras novas. Y por se isto fora pouco, o longo do día imos recibindo novas dos casos que rechaman no mundo enteiro.

Unha cousa verdadeiramente feiticeira.

Pese a telegrafía non sempre comunicanse novas boas: As veves con  mesaxes de apesaradas novas; este mediodía ocurriu entre a pasaxe do veleiro a nova de que, a algunhas millas de nós, un buque demandaba S.O.S por radio. Tratabase d’un vapor cheo de petróleo que estaba a lumear. Me supoño o arrepiante que un incendio así ten que ser.

Xa pensaba eu que o noso veleiro fose a socorrelo, mais logo dixeronos que outros buques máis achegados a zona da desfeita, acudíran para salvar a tripulación, conseguindoo completamente, e que todo auxilio para o buque, fora baldío, pois as lapas de lume destruiuno compretamente, rematando o sinistro con o afundemento do vapor.

Agora que chega o solpor, imaxino o tráxico que ten que que resultar unha circunstancia semellante a do Vapor senestrado, e o apesarado estado no que se deben atopar a pasaxe. Poida que algúns perdereran todolos seu bens. Endexamáis se solventarán d’abondo os auxilios da caridade o fusco debidamente a istas probes xentes, e o gran servizo da radiotelegrafía o dar o sinal d’alerta, permitindo así, que poideran salvar os que n’outro caso, indubidablemente pereceran entre as lapas de lume, ou se cadra afogaran o tentar liscar das lapas, en fráxiles chalupas.

Istas emocións de hoxe apesarumbranme de tal xeito:  Estou desexando chegar canto antes a La Habana e de novo pisar terra fime; xa me decato que entra en parte da miña acolloamento ; mais e superior os meus boos desexos.

Paréceme qie Pai acollouse tamén, mais fai o posibel por finxir animado.

Anteontes, a media tarde a medio esfumar no horizonte, os picos dos montes das Illas Azores. A vista de terra, riqueza en tan pequena cantidade como confrontan aquelas Illas no seo do Atlántico, produciuse un gran clamor na pasaxe.Saúdamos con gran ledicia aquelas terras de Portugal, e da conversa que provocou, saquei a impresion que istas Illas d’este archipélago son d’abondo enxebres e vizosas, sendo as producións de maior importancia,  as laranxas, os limos, e os caldos; o clima é formidábel e a poboación repartida en varias Illas, é, en xunto de máis de 250,000 habitantes

Na enchenta do Mar

Xa estamos establecidos n’este caralludo transatlántico que leva o nome da nosa patria “Gallaecia” e que navega polos mares os memorábels cores do Arco da Vella. Parece iste buque, e verdadeiramente o é, adecote da nosa patria, e o mesmo pasa que xa nos sentimos moi alfúfaros de poder facer a viaxe n’el.

Desgustanos un anaco a falla da nai e da miña irmáciña. Mais temos fiúza en que os ventos levaranos a todos nos, a bo porto,  e que poidamos darnos unha aperta a volta, sans e satisfeitos.

Atopamonos xa de cheo no mar: Ontes a tardiña, deixamos de ver os montes do litoral de Galicia. A cidade D’a Coruña foi agochandose da nosa vista tras unha livián brétema, e os bicos dos mostes máis erguidos, lumeaban fronte a luz vermella do fusco, non tardarán en mixturarse con a liña nebrosa do horizonte.

O Atlántico e unha inmensidade: Auga e ceo por todolas bandas, e así adecotaremos uns días aínda. Consonte me dí un amábel mariñeiro, este mar representa a cuarta parte ao redor da totalidade das augas da Terra: Ten  xeito que recorda algo a letra S, e os entrantes e saíntes das mariñas americanas se asemellan as Europeas e de África.

Semella, pois coma si se esgazaran, arredándose un anaco entre sí, para orixinar este mar estamos a atravesar.

Grandes rios desaugan no Atlántico en Europa, como ven sendo, botan n’el ás súas augas o Támesis ( o gran rio que se deixa ver por Londres), o Sena que pasa por Paris, o Rhin, o Elba, o Garona, o Mosa, e amais os caudalosos rios Galegos Miño, o Tambre, O Ulla. En África, o Senegal, o Gambia, o Niger e o Congo; e, nas Américas, os grandes rios San Lorenzo, Mississipi, Amazonas, Plata e Colorado.

En xeral, é un mar de moito fondo: Mais a banda norte do mesmo é menos fondo ca  banda sur; a fondura d’esta banda norte conforma un meseta uniforme. A fondura media é de  3.300 metros e as maiores fonduras atópanse entre Terranova e ás Allas Bermúdas e perto de Puerto Rico; istas fonduras máximas atopadas, foron duns 9.000 metros.

Facíaseme moi interesante coñecer por qué chámano Atlántico a iste mar; e o mariñeiro, que tan gostasamente doume os anteriores datos, contestou tamén o meu interese dicíndome:

 – Chamaselle Atlántico, porque suponse que n’este mesmo sitio que enche, nas súas augas existiu, nuns tempos moi remotos da historia da Terra, un gran continente o que se lle chamaba Atlántida.    

Por mor dun maxestuoso cataclismo xeolóxico, iste continente afundiu e ás augas foron a tomar o terreo que él ocupaba. En recordo da Atlántida desaparecida, chamase Atlántico o mar que se extende derriba do que aquel continente foi.