Orixes

A apostata e renagado estivo os latexos como un paria

B beneficio é pouco e vivir n’esta banda remata con raiba

C compoñer maís versos alexandrinos sen astio e sen dores

D desbotábel no é una opción fastosa de crisois e mil cores

E empregando ondas infidas podo ver que a tua e miña

F frotis das lembranzas que mateñen a esquiva ruina

G gromos de perdas desvaecidas polas contas dun reloxo

H hipoxeusia na desgana cotidia e tolo dun fogar sen tixolo

J non teño xogada para ista dixita mais acado bicos que tintan

K kafkiano resolto polo que pida lidar poucas mágoas e ledicias

L letalidade das frechas d’ese cupido semellante o fillo Ícaro

M marcos que varren polas de barallas inxentes do clamor

N non, non o dixen eu, mais podera conter folgos e asubiar

Ñ valeiro fico esperto enriba do leito de cotons no cadro da ria

O oasis de soños rematados por fermosas liñas de trincas

P pabeas da cor dos teus ollos reflexadas en avelaiños días

Q quebrado e misturado alo onde se fan o soños sen algarabia

R ruando a muido, viaxando nos cheiros do porvir arela e ansia

S sabedor da valía dunha sinxela pedra de seixo abatíbel

T termar do estrondo nas bágoas da rosada na mañan ceibe

U ufido afogado na calma dunha nai que quero por sempre

V vaos que tronzan como se foran follas dun aire que non lamente

W pois xa o fixen e no camiño do tempo ficou esquecendo amores

X xabre trocado de cachiños de lábaros mecenas dos tremores

Z zafada dos tedios agora o camiño mostrase con máis xente.

Anton Avilés de Taramancos (A frauta i o garamelo, 1959)

Vives no soave corazón da choiva,

d’ista salvase noiva que me alerta

na quentura das eiras amorosa.

A morriña dos albres no teu corporal

de delgadas sórdidas,

no teu acordeón ferindo o vento.

Iste ouriol senlleiro do teu froito,

de esmorecidas corredoiras lennes

durmindo encol do verde en que eres nado.

Meu leviàn paxaro, compañero

das fenestras da tarde, das fenestras

de todo-los paxaros apagados.

Pol’a melancolía dos fieitos

escorre o teu cristal, e levo longas

verbas de amiga choiva no meu albre.