Anton Avilés de Taramancos (A frauta i o garamelo, 1959)

Vives no soave corazón da choiva,

d’ista salvase noiva que me alerta

na quentura das eiras amorosa.

A morriña dos albres no teu corporal

de delgadas sórdidas,

no teu acordeón ferindo o vento.

Iste ouriol senlleiro do teu froito,

de esmorecidas corredoiras lennes

durmindo encol do verde en que eres nado.

Meu leviàn paxaro, compañero

das fenestras da tarde, das fenestras

de todo-los paxaros apagados.

Pol’a melancolía dos fieitos

escorre o teu cristal, e levo longas

verbas de amiga choiva no meu albre.