Manuel Curros Enríquez 

Ten a serena o canto,

i a serpe o alento;

o lago ten a onda,

Dios ten o inferno.

Ti tes dabondo

co que tes escondido

nese teus ollos.

O trono dos monarcas,

do sabio os trunfos,

a groria do poeta,

o ouro do mundo:

dera eso todo

por solo unha mirada

deses teus ollos.

Buscan os pitorreises

pra faguer niño,

a herba santa que nace

beira dos ríos.

Eu busco solo

unha mirada meiga

deses teus ollos.

Cando se pon a lúa

tras dos penedos,

choran as estreliñas

todas do ceo.

Tamén eu choro

cando non me alumean

eses teus ollos.

Roberto Blanco Torres ( Orballo de media noite, 1929 ) “A dor”

Lèvame ista anguria logo,

lèvama pra ala, moi longe.

De cote vai no meu peito

-càrcer de odio e de amore-

una brasa sempre acesa

que no màis fondo de doe.

Lèvame ista anguria, logo,

lèvama pra alà, moi longe.

Amor e dor son o mesmo;

o odio ten neles acorde,

porque sin el non terìa
denso no mundo do amore.

Eu non sei que ten a dor

que diste geito me roe,

pois cando quero calmala

sinto que en min algo morre.

¡Ai, non me leves a anguria

que no meu peito me doe!

Roberto Blanco Torres ( Orballo de media noite, 1929 ) “A dor”

Lèvame ista anguria logo,

lèvama pra ala, moi longe.

De cote vai no meu peito

-càrcer de odio e de amore-

una brasa sempre acesa

que no màis fondo de doe.

Lèvame ista anguria, logo,

lèvama pra alà, moi longe.

Amor e dor son o mesmo;

o odio ten neles acorde,

porque sin el non terìa
denso no mundo do amore.

Eu non sei que ten a dor

que diste geito me roe,

pois cando quero calmala

sinto que en min algo morre.

¡Ai, non me leves a anguria

que no meu peito me doe!

Roberto Blanco Torres ( Orballo de media noite, 1929 ) “A dor”

Lèvame ista anguria logo,

lèvama pra ala, moi longe.

De cote vai no meu peito

-càrcer de odio e de amore-

una brasa sempre acesa

que no màis fondo de doe.

Lèvame ista anguria, logo,

lèvama pra alà, moi longe.

Amor e dor son o mesmo;

o odio ten neles acorde,

porque sin el non terìa
denso no mundo do amore.

Eu non sei que ten a dor

que diste geito me roe,

pois cando quero calmala

sinto que en min algo morre.

¡Ai, non me leves a anguria

que no meu peito me doe!