Luis Amado Carballo ( El Pueblo Gallego, 25-7-1924 ) “A carón do Atlántico”

Hai lóstregos de esperanza

na lonxitú do mar

e comenza a alborada

nun céltico cantar.

A belida GALICIA

durmida nas súas magias

pon un ronsel de pirata

na inquedanza das augas.

Na súa misa lírica

leva o Santo Graal

e comulga con sol

no templo do aserán.

Os seus ollos chorosos

contemplan o camiño

que trazan as estrelas

en branco remuiño.

E a nosa santa TERRA

magoada de penares

escoita a canción brava

que balbordan os mares.

Soñando no futuro,

esquecendo o presente.

Leva no seu ollar

a lumeira do abrente.

Os roxos aturuxos

acenderon no lonxe,

lumeiradas de sangue

nos cabezos dos montes.

Camiña de vagar

unha estrela viaxeira

e na conca da ría

bebe o sangue da TERRA.

O mar salaia néboa

que vèn chamar as portas

e para a nosa patria

de amor pide unha esmola.

Caeron as súas verjas

nas nosas mans aguadas

co exilio melancólico

das rosas esfolladas.

Nevou na nosa alma

seu ollar bizantino

e a súa roiba voz

tornáramos meninos.

E pola corredoira,

ían entre as silveiras

as escumas de lúa

como tépedas breixas.

Hai lóstregos de esperanza

na lonxitú do mar

e comenza a alborada

nunca céltico cantar.

Álvaro Cunqueiro Mora ( Herba de aquí e acolá, 1980 ) “Antonio Nobre”

No abeledo as froles caíron coa noite

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

No río. Douro medraba a yerba

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

Na lúa de Coimbra dormía o Merlo

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

No Sena as guindas ven a Mosa Señora

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

No mencer de New York matan un heno

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

Nas ollas Madeira os defuntos venden anhelos

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

Na Torre de Anto a yerba sangra os pozos

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

Ai alauda que vives do branco!

Ai limoeiro das frescas aguas!

Ai cazador do verde cabalo!

Ai airiño da blanca nova!

Ai saudade cos ollos tristes!

Ai a cobra con pano a curra!

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

Roberto Blanco Torres ( Orballo de media noite, 1929 ) “A dor”

Lèvame ista anguria logo,

lèvama pra ala, moi longe.

De cote vai no meu peito

-càrcer de odio e de amore-

una brasa sempre acesa

que no màis fondo de doe.

Lèvame ista anguria, logo,

lèvama pra alà, moi longe.

Amor e dor son o mesmo;

o odio ten neles acorde,

porque sin el non terìa
denso no mundo do amore.

Eu non sei que ten a dor

que diste geito me roe,

pois cando quero calmala

sinto que en min algo morre.

¡Ai, non me leves a anguria

que no meu peito me doe!

Roberto Blanco Torres ( Orballo de media noite, 1929 ) “A dor”

Lèvame ista anguria logo,

lèvama pra ala, moi longe.

De cote vai no meu peito

-càrcer de odio e de amore-

una brasa sempre acesa

que no màis fondo de doe.

Lèvame ista anguria, logo,

lèvama pra alà, moi longe.

Amor e dor son o mesmo;

o odio ten neles acorde,

porque sin el non terìa
denso no mundo do amore.

Eu non sei que ten a dor

que diste geito me roe,

pois cando quero calmala

sinto que en min algo morre.

¡Ai, non me leves a anguria

que no meu peito me doe!

Roberto Blanco Torres ( Orballo de media noite, 1929 ) “A dor”

Lèvame ista anguria logo,

lèvama pra ala, moi longe.

De cote vai no meu peito

-càrcer de odio e de amore-

una brasa sempre acesa

que no màis fondo de doe.

Lèvame ista anguria, logo,

lèvama pra alà, moi longe.

Amor e dor son o mesmo;

o odio ten neles acorde,

porque sin el non terìa
denso no mundo do amore.

Eu non sei que ten a dor

que diste geito me roe,

pois cando quero calmala

sinto que en min algo morre.

¡Ai, non me leves a anguria

que no meu peito me doe!