Antonio Noriega Varela ( Do ermo, 1920 ) “Lembranzas”

¡Oh, divina Saudade, compañeiras

che eu mostrara si é certo que as precuras;

son cal rosas contadas das roseiras,

estreliñas ausentes das alturas!

Lembranzas son de lindas pegureiras,

de fascinantes meigas criaturas,

que en noites de lunar das Coruxeiras

baixan ó fiandeiro de Cesuras.

A Lúas Chea brindalles raiolas

mentras, solene, as ve camiñar solas;

pero entóldase axiña… Coma bruxos

aparecen arteiros rondadores…

elas cantan, e os bravos aturuxos

turban a paz dos pinos turbadores.

Gonzalo López Abente ( Nemancos, 1929 ) “Touriñan”

Aínda o sol de outono,

con tépeda sorrisa,

agarima o ensono

e endoza o alento da calada brisa.

Aínda as ondas de cristal rebrilan,

rolando marmuleiras,

e a bicaren desfilan

os roquedos que se erguén na ribeiras.

Inda o coloso enorme,

baixo do azur celeste cortinaxe,

tranquilamente dorme

recrinando no informe,

irto e adusto montañés paraxe.

¡Inda é cantiga branda o que se escoita

e non balboro de inhumana loita!

Da terra vixiante

centinela, desperto

de cote para ollar cara o deserto

líquido e pavoroso que ten diante;

índice oucidental forte e barudo,

dedo o máis longo da galega man;

soberbo promontorio, monte rudo:

¡CABO DE TOURIÑAN!

Semella co seu lombo seco e pardo

no medio da solemne soedade

un inspirado e fabuloso bardo

xurdindo da lonxana antiguidade.

E o faro é, no máis outo desta lomba,

linda dona que viste albo capuz,

e, nas noites escuras, branca pomba

polas terbas tecendo asas de luz.

Ramón Cabanillas Enríquez ( No desterro, 1913 ) “Taberna”

Os mozos mariñeiros da fiada

lémbrase rindo alleos de coidados;

cheira a aceite e pemento requeimados

rustido de xurés e caldeirada.

Conta o patrón nunca corro a trebonada

do ano setenta, -historia de afogados;-

e empuxándose, inando, entran mollados

os homes dunha “lancha de enviada”.

Pasa de man en man a xerra roiba

de albariño, e namentres cae a choiva

e o vento fai tembrar a casa enteira,

detrás do mostrador clarexa o ceo

nas trenzas de ouro, no mirar sereo,

na surrisa de luz da taberneira.

Manuel Antonio ( Foulas, 1922-1925 ) “Mariñeiro da ría”

Folleou nos vieiros do mar

insospeitados atlas de estrelas

e a partitura das maregadas

que a eslora quer desacompasar.

Atracou outras noite

as constelacións artificiaes

das cidades varadas

dibuxadoras da sorrisa

dos oitavos pecados capitaes.

No seu lírico álgum da Ría

rubran antípodas decoracións.

O seu remo soneante

as vegadas

sofre un exerto de nordecía.

Trouxo de cada meridian

uns ouvidos políglotas

un novo retrato do splenn

e un taravico tatuado na man.

Nas tardes deitadas ó sol

o cachimbo saudoso

ven a follear o xornadario

interliñado nas follas do rol.

O serán

vainzos zugando o sangue

Hai un ronsel que nos chama

S.O.S.

A cruz dos afogados

no con

ergue o seu crucificado radiograma.

Roberto Blanco Torres ( Orballo de media noite, 1929 ) “A dor”

Lèvame ista anguria logo,

lèvama pra ala, moi longe.

De cote vai no meu peito

-càrcer de odio e de amore-

una brasa sempre acesa

que no màis fondo de doe.

Lèvame ista anguria, logo,

lèvama pra alà, moi longe.

Amor e dor son o mesmo;

o odio ten neles acorde,

porque sin el non terìa
denso no mundo do amore.

Eu non sei que ten a dor

que diste geito me roe,

pois cando quero calmala

sinto que en min algo morre.

¡Ai, non me leves a anguria

que no meu peito me doe!

Roberto Blanco Torres ( Orballo de media noite, 1929 ) “A dor”

Lèvame ista anguria logo,

lèvama pra ala, moi longe.

De cote vai no meu peito

-càrcer de odio e de amore-

una brasa sempre acesa

que no màis fondo de doe.

Lèvame ista anguria, logo,

lèvama pra alà, moi longe.

Amor e dor son o mesmo;

o odio ten neles acorde,

porque sin el non terìa
denso no mundo do amore.

Eu non sei que ten a dor

que diste geito me roe,

pois cando quero calmala

sinto que en min algo morre.

¡Ai, non me leves a anguria

que no meu peito me doe!

Roberto Blanco Torres ( Orballo de media noite, 1929 ) “A dor”

Lèvame ista anguria logo,

lèvama pra ala, moi longe.

De cote vai no meu peito

-càrcer de odio e de amore-

una brasa sempre acesa

que no màis fondo de doe.

Lèvame ista anguria, logo,

lèvama pra alà, moi longe.

Amor e dor son o mesmo;

o odio ten neles acorde,

porque sin el non terìa
denso no mundo do amore.

Eu non sei que ten a dor

que diste geito me roe,

pois cando quero calmala

sinto que en min algo morre.

¡Ai, non me leves a anguria

que no meu peito me doe!