Marcial Valladares Núñez ( En Galicia humorística, n° 10 [30-5-1888], p.300 ) “Os dous ratos”

Solitario n’un muiño certo rato,

Fariña e grao comendo sin mandato,

Ordenou (porque soio s’aburria)

Burcar entr’os parentes, compañía.

Ó monte saeu, pois moi caladiño

E outro rato atopou, tan flacuchiño,

Qu’entendeu o pasaba malamente.

Saudárons’entreambos cortésmente

E di logo o d’o muíño:-“Parentólo,

Ja ves que gordo estou como un carólo!

Ti andas coa barriga sempre lasa;

Eu vivo cal señor n’a süa casa,

Fago o que me dá a gana, non traballo

E ti dórmes d’o monte entr’o gasgallo.

Vente comigo, juntos viviremos

E, juntos n’o meu muiño brincaremos”.

-“Falas bén, parentólo, lle contesta.

Iría mais c’o jués non quéro festa.”

-“Anda, vente, o d’o muiño lle replica,

Qu’ali nadie á ajejarme se dedica”

Botan a andar os dous moi falangueiros

E, d’o muiño ó que tocan os lindeiros,

Dill’o gordo ó d’o monte -“Entra ti diante”

-“Non, non, ti qu’eres d’a casa habitante”

Entra o gordo n’a casa conocida;

Pró estaba o jués e pescam’o enseguida.

O d’afóra ós chilidos escapou

E dijo, ó qu’en seguro s’atopou:

-“¡Porreta! Vale mais flaco n’o mato,

Que gordo metido n’o c…. d’o gato.”

Po-l-a recoleución

Eladio Rodríguez González (Raza e terra, 1922) “A vindimia”

Arde en bulla o Ribeiro;

ferven os eidos todos a cachón

n’un rebumbiar triunfante y-algueireiro;

henchese o val entero

de alegre animación.

È o tempo da colleita

que cobiza o labriego ribeiràn.

È a canción da esperanza satisfeita

que vèn sempre envolveita

no novelo do afán.

A terra deloirada

arrecende, abafante de lentor,

n’un cheiro de fartura traballada

que estivo da esperada

n’un ano de labor.

Pol-as viñas adiante,

soltos en baralleira libertà,

corren formando xolda baduante

os cantos da troulante

e barril mocedà.

Estoupan os viñedos

en risas e aturuxos a montòs,

porque os vindimiadores, sempre ledos,

dous seus días acedos

tamèn fan diversiòs.