Álvaro Cunqueiro Mora ( Herba de aquí e acolá, 1980 ) “Antonio Nobre”

No abeledo as froles caíron coa noite

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

No río. Douro medraba a yerba

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

Na lúa de Coimbra dormía o Merlo

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

No Sena as guindas ven a Mosa Señora

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

No mencer de New York matan un heno

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

Nas ollas Madeira os defuntos venden anhelos

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

Na Torre de Anto a yerba sangra os pozos

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

Ai alauda que vives do branco!

Ai limoeiro das frescas aguas!

Ai cazador do verde cabalo!

Ai airiño da blanca nova!

Ai saudade cos ollos tristes!

Ai a cobra con pano a curra!

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

Eduardo Modesto Blanco Amor ( En poemas galegos, 1980 ) “Veiramar”

Veira da mar, noite mesta.

No lombo do ceo, escamas

de bulideiras estrelas.

Lua poñente. Gadaña,

sanguiñosa boca abierta

agoreira, esfmeada.

Lóstregos na lonxanía.

Ollo chucscalleiro o faro,

voltando, mira que mira.

Un pico trece una coita.

Chirlatexa un mouricego.

A mar nos penedos rosma.

Falan os arbres ao vento.

Pola veiramar bogando

va as barcazas do medo.

As sombras dos malfalados,

os mortos polos feitizos

que non fotón soterrados.

Nas aguas luz de pezoña.

Polos caminos da lúa

miña nao esbara sola.

Arde o corazón, na arela

dunha arcana saudade…

Veira da mar, noite mesta.

Luis Seoane ( Na brètema Santiago, 1956) “O Miniador”

No scriptorium senlleiro, lonxe do ruido,

traballa, arrodeado de cornos con tintas,

alombado erriba do pupitre,

o miniador.

Vestindo de cor e de ledicia os còdexes.

Enchendo, de acordo as fórmulas litùrxicas,

os espacios valeiros deixados polos calígrafos.

Peneirando ca mente os elementos reàs.

Etiliza o trono de Deus, os vexetales,

os elementos arquitectónicos, os prigos dos panos.

Cas cores agres da luxuria e da cubiza,

o prestó, o amarelo, o sofre, e o bermello,

cores pertencentes al mundo diabólico,

pinta os catro demos dos seus atributos:

Barrabàs, Atimo, Radamàs e Beelzebub,

-o derradeiro, rey do inferno, deus das moscas-

e os diaños codos que brincan rebuldeiros

mesturandose con seres fantásticos e còbregas.

Tòdolos demos e vestiglos

enriba das figuras dos segadores,

abaixados sobor do grau, na paisaxe do Sar,

independientes do texto do codex.