Francisco Añón Paz ( Poesía en Galego ) “A Galicia”

De teus recordos vivo ¡Galicia encantadora!,

por teus anacos morro, idolatrando chan,

onde voou sorrindo da miña infancia a aurora,

onde as máis caras prendas que o corazón adora,

o derradeiro sono en paz durmindo están.

¡Ai!, eu tamén quixera durmir no teu regazo,

cando fechando os ollos dixera ó mundo adiós,

para contigo unirme en máis estreito lazo,

nun empinado outeiro, nun foxo ou nun ribazo,

que son para quen morre tódolos sitios bos.

Pintar quixera agora en loumiñeiro canto

teus vales e montañas, teus ríos e teu mar;

mais describir non podo tan feiticeiro encanto,

e as ourentes flores do teu precioso manto

coas minas tristes bágoas podríanse ourizar.

¡Ai!, se alas tivese, traspondo o Guadarrama

e outras altas serras cal rápido cóndor,

iría ver, Calicia, teu rico panorama,

teu verde chan florido que os aires embalsama,

e o natal curruncho do meu primeiro amor.

Vería desa altura teu mar de azul e prata,

que desde a nobre Asturias ó libre Portugal,

pola fachada costa bruando se dilata;

vería o sacro Pindo e a grande catarata,

que o Ezaro gomita dun alto penedal.(…)

Manuel Lago Gonzalez ( En lembranza de Lago Gonzalez, 1934 ) “O derradeiro celta”

Chega onda cerca do castro,

mira pra o fondo do val,

finca na parede o codo,

deita a cabeza na man,

e namentres que coa outra

arrincando musgue está,

pensatible, triste e mormo,

así se pon a falar:

-Alá van os nosos eidos,

a miña casa alá vai;

xa me mataron os fillos,

matáronme a muller xa;

morreron os nosos homes

que souperon pelexar,

morréronnos os druidas

servidores de Teutás,

e matáronnos as virxes

que andaba a o pé do altar

ca fouce de ouro no cinto

i a vara verde na man.

Xa queimaron a devesa

consagrada á soledá…

¡Ai! Cando funguen os ventos

nas polas do castañal

xa non ruxiran as armas

que alí tiñan os nosos pais…!

Donde fixemos fogueiras

os carrascos nacerán,

e no dolmen no que íbamos

de noite a sacrificar,

criaránse herbas e toxos

i os muchos aniñarán…

Cobrirán silvas i adreiras

as pedras do noso lar,

e sobre as mámoas dos mortos,

xente allea pasará…

Cando se mova o penedo

que está na veira do mar

xa non irá xente nosa

con ofrendas a Tetuás,

¡Ai! De todo o que nos temos

nin migallas quedarán…!

Así dixo o vello, e séntase,

cravandos os ollos no chan.

E ao pé do castro que as brétemas

da noite cubrindo van,

tamén de loito cuberto

maxinando tanto mal,

soliño, entre as negras ruinas,

sóltase, o probe, a chorar!