Outra carta con datos sobre Bolivia e Chile

Santiago, 29 de Xulio

Meu queridiño Fernando:

Recibin en ” Santiago ” as túas postais de ” Méjico ” e de ” Veracruz “; son moi interesantes e douche as grazas polo túa boa lembranza. Tí probabelmente, levarás  xuntas ista carta e a que te escribin fai 10 ou 12 días dende ” Lima “.

Hoxe vou darche novas de ” Bolivia ” e de ” Chile “, d’istos dous países do occidente suramericano, que tan interesantes cousas teñen.

Falemos, pois, de ” Bolivia ” primeiro. Debe o seu nome iste país, como tí es sabedor, o caudillo da soberanía americana, ” Simón Bolívar “. Con anterioridade chamábase ” Alto Perú “, porque nas súas características e nas súas condicións físicas, semellan moito, verdadeiramente, o ” Perú “. Ista república, polas contra a todalas demáis que atópanse cara o ” Pacífico “, non teñen saída o mar; pechanlle a saída territorios do ” Peru ” e ” Chile “.

A banda de cordal andina que se mete en ” Bolivia ” e moi elevada e seca, e a zona baixa, ou xungla, con clima tropical moi extremoso . Entre istas dúas zonas, emporiso, atópanse vales moi vizosos e con clima moi indulxente. Os ” Andes ” comopoñen en ” Bolivia ” altos altiplanos, de 2,500 a 3,000 metros e os bicos dos montes érgense a moita maior altura; o máis elevado, que è o ” Sorata “, acada 7,600 metros de altitude sobor do mar, semellantemente o ” Ecuador “, atópanse eiquí varios volcans en actividade e moitos outros en acougo.

A lagóa ” Titicaca ” é coma un pequeno mar interior; achase situado no alto altiplano e a 3,900 metros sobor do nivel do mar. Ten moitas illas e a surcan buques de vapor e outras embarcacións, que o atravesan de ribeira a ribeira. A ribeira norte da gran lagóa pertence o ” Perú “. A falla, pois, de auténtico mar, os bolivianos poden facerse o devezo  de ter un pequeno mar na súa gran lagóa.

En ” Bolivia ” abonda moito a ” Llama “, que é o animal imprescindíbel de todo boliviano, e que lle serve coma un camelo ou un cabalo; hay tamén ” Alpacas ” e ” Vicuñas ” e, nos bicos andinos aniñan os ” Cóndores “. entre as producións vexetais do chan son especialmente importantes o ” Café “, o  ” Arroz “, o ” Caucho “, a ” Caña de acúcar “, e o ” Maiz “; e entre as súas riquezas mineiras, teñense que citar as que foron afamadas minas de ” Plata ” do ” Cerro de Potosí “, preto da cidade d’iste nome.

A capital do país é a ” Paz “, con algunhas rúas tan costa arriba que semellan imposíbel poidan circular por elas os autocarros. Ten máis de 100,00 poboadores e se érgue perto da lagóa ” Titicaca ” e xunto a pradeiras vizosísimas. É tamén de importacia a cidade   de   ” Sucre “, que ostentou  tamén o título de capital, localizada nun colado a 2,800 metros de altitude.

” Bolivia ” é un país pouco poboado; a súa falla de ribeiras mariñas fai complexo o seu desenrrolo económico e iste fator atrasa ou empece dabondo o desenvolvemento do país, que alixeiraría deseguro en outro caso.

Pola banda oriental achanse grandes estensións salvaxes e virxes, que compoñen parte do ” Gran Chaco “. Sobor d’istas estensións queren exercer a súa soberanía ” Bolivia ” e o ” Paraguay ” e iso motivou, fai algúns anos, o estalido d’unha querra entre istes dous estados. Ambolosdous estados, loitaron porfiramente para suxeitar dito territorio, mais as trulladas paraguayas obtiveron certas vantaxes.

E vou a falarte de ” Chile “, que é o derradeiro páis que vou a revexarte, pois xa sebes que imos ficar en ” Santiago “. Eiquí chegamos fai tres días e perdoa se talvez non son abondo  obxetivo o falar do meu país.

” Chile ” compoñe, coma tí coñeces ben polos atlas, unha longuísima faixa xeolóxica de terreo, que se extende acadando en lonxitude, a metade da ribeira ocidental de ” América del Sur “; a súas distanza é semellante a que media entre ” La Coruña ” e ” Fernado Póo “. ( Xa ves que te poño como exemplo, paises que moi direitamente te atangue ¿ non é certo ? ).

Volta dicir a gran lonxitude do territorio de ” Chile “, xa entenderás que as condicións do chan e do clima son moi dispares na banda norte, que no centro e no sur. A banda norte ten un clima moi seco e a paisaxe do país é árido e desolado; só xunto os ríos que baixan dos ” Andes “, desenrrolase algunha vexetación, é moi rica en recursos mineiros; ” Salitre “, a gran riqueza de ” Chile “, ” Cobre “, ” Oro “, e ” Boráx “.

O gran peirao comercial d’ista zona é ” Iquique ” onde cargase o nitrato; tamén o é ” Antofogasta “, o perirao onde se carga o mineral da ” Plata “.

A zona central é de clima máis temperado e húmido; din que se asemella a vosa zona do ” Mediterráneo “; ista banda de ” Chile ” é a máis poboada, e é eiquí onde atópase ” Santiago ” e o seu peirao comercial ” Valparaíso “, os dous máis importantes centros urbás do país. De ” Valparaíso ” sae o ferrocarril que, remontando a barreira dos ” Andes “, comunicanos con ” Buenos Aires “. En inverno, por mor das neves nos altos portos andinos, ata fai pouco, faciase moitas veces transbordo e mesmo librar a pé algúns centos de metros. Hoxe as cousas resolveronse construindo un túnel, que evita ter que remontar o ” Paso ” embarulloso.

A zona meridional é de clima doce e máis chuvioso; mais no canto no que un vaíse achegando o seu, vai facéndose máis xélida e din que, nos aveciñamento do estreito de ” Magallanes “, a traza do país e o clima son semellantes a ” Noruega “. Os peiraos principais d’ista zona meridional son ” Valdivia ” e ” Punta Arenas “, iste derradeiro no mesmo estreito de ” Magallanes “.

” Chile ” é un país rico; os seus poboadores non poupan esforzo algún para  se incrementar a súa cultura. ” Santiago ” é unha gran cidade, con amplas e fermosas rúas, con maxestuosos edificios públicos, con unha mesta rede de trolebuses, que nada ten que envexar as cidades máis adiantadas de ” América “; a súa poboación  salva xa o millón e medio de poboadores e, tendo en conta a súa proximidade con ” Valparaíso “, no é exsaxeración supor que, dentro de poucos anos, chegarán a xuntar entre as dúas, máis de dous millóns de poboadores ¡ A metade de ” Buenos Aires “, xa ves !.

” Santiago ” cobre unha gran extensión; semella un parque no cal foronse dispor as contrucións . Unha gran avenida con vizosas árbores a atravesa, n’unha lonxitude de 6 Km.; é a ” Alameda “. Domea a cidade a pintoresca cimba de ” Santa Lucía “,e dende alí desfrutase d’unha belísima vista sobor do caserio, que xeralmente é de xeito español, con belas frontes as casas e tendo moitas d’elas un xardín interior, a semellanza da vosa belísima ” Andalucía “.

Temos moitos ferrocarris; toda a ribeira pode percorrerse con comodidade en nosos trens; posuimos tamén unha boa mariña mercante. Non nos fallan, pois, os dous primeiros fatores que axudan o adianto mercantil dos pobos. Contamos tamén con moitas escolas e dase eiquí crecente importancia as cuestións da ensinanza e da cultura.

Vou revesarte rapidamente os feitos máis culminantes da historia chilena.

Cando os españois apropiaronse de ” Chile “, noso país atopábase poboado polos ” Araucanos “, indíxenas que se caraterizaban polo súa valoura e polo seu espírito de independencia; foi iste o derradeiro país conquistado polos españois. Logo de dúas tentas sen éxito de ” Almagro ” e ” Camargo “, ” Pedro de Valdivia ” conseguiu establecerse en terreo chileno e fundou en 1541 a cidade de ” Santiago “; máis morreu a máns dos ” Araucanos “, sendo vingada a súa morte por ” Hurtado de Mendoza “, fillo do virrei de ” Lima “. Dise que é ista expedición figurou o gran poeta ” Ercilla ” e que, con o que eiquí viveu, compuxo o seu gran poema ” La Araucana “.

En 1561 foi establecida eiquí unha capitanía xeral, e, dende entón ata 1808, pouco de propio ocurreu en ” Chile “, coma non seña o traballo silencioso e constante dos labregos para ir desenrrolando as riquezas do país.

En 1818, acadou ” Chile ” a súa independencia, ainda que os españois decontaron domeando logo d’algúns anos na illa de ” Chiloé “.

O xeral ” O’Bigius “, que foi o primeiro presidente que exerceu unha verdadeira dictadura; seguironlle outros presidentes, e en 1866 interviu  ” Chile ” na guerra entre ” España ” e o ” Perú “, sendo bombardeado o peirao de ” Valparaíso ” polo pelotón de ” Méndez Nuñez “.

Prodúxose logo a guerra contra o ” Perú ” e ” Bolivia “, en 1879, rematando algúns anos máis tarde dándolle a vitoria a ” España ” que se foi desenrrolando sen aturar case loitas e insurrecións interiores.

E eiquí dou fin. Máis adiante, escribireite a ” Madrid “. Desexo que pasedes tí e teu pai, moi ditosamente o que vos resta de viaxe. Eu lembrote moito, moito. ¿ Volveremonos a ver outra vez ? ¡ Canto praceríame !. Deus o quererá, deseguro. Somos moi xoves, e, no decurso das nosas vidas, que poidemos dicir que agora comezan, se cadra teñamos a sorte de atóparnos de novo. Mais no canto de escreberme algunha vez, para que non langore entre nós unha amizade tan amabelmente lobada.

Saúda a teu pai, acolle as cordiáis lembranzas do meu e xa sabes canto te quere o teu amigo que enviache unha forte aperta.

SolSelectas · Ay Que Sera Del Sol – Rodrigo Gallardo

Os países sudamericanos do Atlántico

Mentres o tempo que empregamos no aire mareiro de ” Veracruz ” a ” Nueva York “, pai amosoume na biblioteca do veleiro, unha información moi interesante, sobre os países sur-americanos. Por outra banda, o afable oficial do veleiro, que canto cámpanos con a súa bóa amizade e con as súas repetidas atencións, dame a cada intre xustas informacións sobre de todo canto estima poida serme de utilidade para o meu estudo:  e coma xustamente, fixo namentres algún tempo a ruta da ” América del Sur ” e tres ou catro veces  a viaxe de ” Buenos Aires – La Habana “, coñece moi ben ista parte do continente americano.

Con as súas explicacións; con o que me contan compañeiros de viaxe, algúns d’eles arxentinos, barasileiros,e uruguaios; con os moitos ditos, mafas e apacibels que poido lograr na sala de lectura do veleiro e con a axuda de pai, vou tentar concretar n’este caderno de propostas e recordos, alen do que poiden aprender referente a aqueles países sudamenricanos.

Xa se coñoce que a gran ” Cordillera de los Andes ” é como a sarta da  ” América del Sur “: tan inxente  cadea montuosa extendese  dende ” Panamá ” ate o  ” Cabo de Hornos “, ou seña ate o punto máis meridional da ” América “, acadando unha lonxitude de 7500 Km.: a súa amplitude troca entre 90 e 300 Km., segundo as rexións : n’algunhas difundese ou faise máis mesto, tal acontece na colosal meseta de ” Bolivia ” e o forraxe do ” Ecuador “, foma coma tres vertentes abertas en abano e na dirección o mar das ” Antillas “.

A zona máis erguida dos ” Andes ” concorda os territorios de  ” Chile ” e de  ” Colombia “: n’aquelas altitudes formanse as neves durante todo o ano e presenta alí a cordilleira de numereiros volcáns en actividade, non sendo tampouco extrano os lagos nas elevadas chairas. Nas terras veciñas a iste cordal son moi correntes os tremores de terra, as cales as veces levan a terribels catástrofes nas cidades alí atopadas.

Vou a comezar ista relación por  ” Colombia, Venezuela e as Guayanas ” : decorarei logo con ” Brasil ” e logo rematar con os estados de ” Haití, Urguay, Argentina e Paraguay “. Polo que fai alusión os países do ” Pacífico “, penso que o meu prezado amigo cumprirá debidamente a súa promisión e enviarame, tal vez a ” San Francisco “, pois xa lle dixen o hotel no que alí ficaríamos, algunhas notas dos países nos que se atopa agora, na súa viaxe a ” Santiago ” e tamén ” Ecuador, Perú, Bolivia e Chile “.

Boa parte da ” América del Sur ” na rexión típica das xunglas virxes; o ” Guaru ” como as chaman os indíxenas: e istas xunglas atopanse constituidas por unha vexetación moi abundante. Árbores que erguen as súas polas ata cotas de 60 e 70 metrros, vexetación nebulosa, e pola cal é tan imposibel facer camiño, a luz mingua polo boscaxe da forraxe sen poderse filtrar ate o chán das xunglas non sendo en moi contada cantidade, e así menten a zona máis baixa en vivaces núcleos.

Enriba, entre o forraxe e polaxe das xigangescas plantas, unha actividade de cantos e chíos: numereiros simios brincan, colganse das polas polas súas colas; variedades de paxáros de vívidas cores e relucentes dan a súa nota de cor e vida a aquela xungla vizosa, e agochados na maleza, as bestas perseguen as súas presas, xuntando o estridente son dos seus alouridos a polifonía azueira dos paxáros e simios. Dinme que é imposíbel descobrer con fidelidade, semellante exhuberancia de vida e cor, mais eu creo imaxinarme a beloeza de semellantes rexións e a gran vizosidade do chán que tal vexetación sostén.

Naomi Wachira · Burn Me

Veracuz e a Capital

O noso veleiro arribou, o fin, nunha dársena en Veracruz. Iste porto da unha sensación extrana, mistura de actividade e acougo.

Os peiraos atópanse acugulados de tódalas clases de mercadorías: As que máis dos postos dos peiraos e as cabrias dos buques, chían afanosamente no medio dun calor húmido que se sinte de xeito asombroso; nos peiraos vense ademáis, numereiros homes levando os seus traxes brancos e amplos chapeus. Hainos de tece branca, algo morea, e outros de tece máis escura que son os chamados ” mestizos “.

Non sei se istes homes agardan que se lles de traballo na estiba, ou pasan o seu tempo libre vendo o movemento dos buques. Como o veleiro non arriba ainda, pois se cumpren as profecías do oficial, e non se poderá comezar a estiba ate mañá pola tarde, non poido saber con certeza qué poden facer alí aqueles homes de traxe brancos e atitudes tan acougadas.

Con Pai baixamos a terra, e dando, en carro un lixeiro paseo pola cidade. Adiviñase axiña que é unha poboación soamente comercial, sendopoucos os seus edificios fastosos e monumentais.

Os seus arredores teñen numereiros pequenos encoros, o cal fai que a cidade non seña moi chaira;  mais din que a municipalidade e o Estado, traballan activamente o fin de secar istes encoros e sanear debidamente a poboación.

Logo de xantar, collimos un tren expreso que nos conduciu a capital: Os vagóns sonche dabondo confortabeis e limpos. A pasaxe que vemos e moi variada, pois o tren vai rifando con relativa presteza o desmonte que atopamos entre Veracruz, que se atopa xunto o mar, e a capital que se encontraa 2250 m. de altitude.

Ó achegarnos a ” Méjico ” vemos, por un lado, unha hileira maxestuosa de volcáns e, o pouco a liña longuísima e branca do caserio da cidade. O que me cinzarra principalmente o pasear por ela, é pouca altura dos seus edificios: Isto e debido, según me contan, a os habituais tremores que eiquí se xeran, e que precisan tremebundos derrubamentos, si se construiran casas de gram altura. O aspectoda cidade é afable; as súas rúas so reitas e inacababeis e algunhas das súas prazas parecenme infidas, estando engalanadas con fermosos xardíns e plantacións.

Haiche certos contrastes na edificación: O mellor xurden moitisimas casa xunto a luxosos pazos, e modestas tendas o lado de maxestuosos comercios. Cirulan moitos carros, xardineiras, que dan un aspecto moi ledo e animada a rúa; vense tamén moitos autos.

México e unha cidade con actividade industrial d’abondo: As inquietudes políticas d’este país non acadaron dirimir enteiramente a gran riqueza natural do mesmo, nin as prácticas de traballo de moitos dos seus habitantes.

A impresión que d’este país se ten en boa parte Europa, tal vez seña menos faborabel o que verdadeiramente se merece.

País riquísimo, no seu terreo conta cunha gran producción de prata nas súas minas de Zacatecas e San Juan de Potosí; tamén a industria do ouro vai tomando cada vez máis importancia.

Como edificios monumentais, cito, a Catedral, fastosa e de grandes proporcións, con bela fronte na que se conteñen os estilos dórico,  jónico. O ” Palacio del Gobierno ” de seria arquitectura, a ” Biblioteca Nacional ” e a  ” Universidade “.

Moitas das súas prazas atopanse adobiadas con monumentos adicados os caudillos mexicanos e conta con belisimos parques e xardíns cheos de paseantes, e animados con o movemento de numereiros carros e autos.

Decateime, con gran agrado, o gran influxo que a arquitectónica española do Renacemento exerceu sobre ” Méjico “; moitos edificos púbricos e algunhass fontes monumentais que adobian a cidade, levan o selo propio da súa procedencia española. Semella, con tais fundamentos, que ” Méjico ” atoparemonos ainda como na nosa propia casa. É ista un sentimento moi afable, que o viaxeiro nacional estima enormente.

John Habib · No Estamos Lokos

A México

Dinos agora que n’ista viaxe non imos direitamente a ” Nueva York “.

O noso veleriro leva carga para ” Veracruz “, e ten que arivar rn dito porto mexicano para deixala.

Pola miña parte, non me fai mágoa outra volta polo ” Golfo de México”, ainda cando e grande, naturalmente o meu interese por coñecer ” Nueva York”.

Dime o oficial amigo de Pai que ficaremos en ” Veracruz ” dous días polo menos, pois e de certo que o veleiro non poderá abarloar axiña no peirao. Pai dime que, se é así, aproveitaremolo tempo para visitar a capital de México, que non se atopa a máis de uns 230 kilómetros de ” Veracruz “.

Namentres o veleiro fai rumbo o gran porto comercial de México, a pasaxe – que quedou moi reducida, pois moitos desembarcaron en ” La Habana ” mentres outros tomaron un vapor direito a ” Nueva York ” – , fala daas condicións físicas de México e do seu clima, das súas cualidades e costumes.

De semellantes conversas, verdadeiramente interesantes, procurei apuntar o que máis me chamou o meu interese.

Dime que o territorio de México, compose de tres grandes rexións naturais: A ” Baja California “, as ” Altas Mesetas ” e as terras baixas formana o “Itsmio de Tehuante-pec ” e a ” Península de Yucatán “.

A ” Baja California ” con terra seca, ainda que posue algunhas zoas moi vizosas nas que se dan moi ben as árbores frutais; as A ” Altas Mesetas ” acadan alturas de máis de 1000 metros; atopanse lindadas o este e o oeste pola chamada ” Tierra Madre ” e as pecha pola parte sur unha liña de volcáns, entre eles o ” Ouzaba ” e o ” Popocatepelt “, ambolos dous erguindose a máis de 5000 metros e, polo tanto xurdindo nas cimas cobertas de neves perpetuas. Sobre as neves purísimas erguense os piares de fumes que saen dos cráteres.

O ” Itsmio de Tehute-pec ” ten só unha altitude duns 250 metros sobre o nivel do mar e se lle considera como a liña divisoria entre a ” América do Norte ” e a ” América Central “.

O clima de México é, en xeral húmido dabondo: Ainda que pola súa situación é un país tropical , a temperatura é memos quente nas chairas, debido a altura d’estas sobre o nivel do mar. As zoas de ascensión superior a 2000 metros son as máis sás do país; alí se acostumanse moi doadamente os europeos, e proba das súas condición saudables, é que alí se desenrrolou, xa antes do descobremento de América, unha centelleante civilización indíxena.

Na perte septentrional atopanse os ríos ” Colorado ” e ” Grande del Norte “; máis istes só nuha curta parte do súa corrente que pasa polo territorio mexicano.

Debido a súa situación e a o variado do seu relive, Mésico ten unha gran bonanza vexetal: Nas partes costeiras, danse as pranteas tropicais. A súas paisaxes caracterízanse pola fartura de ” Cactus ” e de ” Yucas “, istas derradeiras de follas rexas e agudas.

Atopanse tamén unha especie de ” Áloes “, que eiquí chaman ” Maguey “: Cando ista pranta está en froración, fanlle unha incisión na súa parte central, abrindo alí coma unha oquedade ou recipente, o cal vai a parar o líquido que zumega das follas. Iste liquido, que se recolle dúas veces o día e se leva as fábricas aposta, ónde se lle somete en varias lévedas, é o chamado ” Pulque “, do cal gostan augamel coma bebida os naturais do país.

É interesante tamén apuntar que sobre os ” Nopales “, favourecen a reproducción dos insectos chamdos ” Cochinillas “, con os cales obteñen un brilante e fermosísimo tinte escarlata, con o cal tiñen telas, incruso as máis luxosas e delicadas.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Antes de ser conquistado iste territorio polos españois, frorecián a máis os pobos ” Mayas “, civilizados e avanzados dentro da súa propia existencia. Chegando o século XIV, apareceron os ” Aztecas “, que desenrrolaron tamén unha brilante civilización. Hernán Cortés, o frente dun pequeno continxente de tropas, arribou nèste país; e para que os seus soldados non desexaran o retorno, ordeou queimar 10 das 11 naves que formaban a expedición.

O emperador dos indixenas, ” Moctezuma ” , o coñecer do desembarco dos homes de Cortés na súas ribeiras, evioulles ricos agasallos con o rogo de que non avantaran máis, pois él iría a sludarlos alí onde se atopaban. Cortés non atendeu istes requerimentos e adecotou adiante ate chegar a cidade de ” Tenochtitlan” ( hoxe México ) que foi a corte do emperador.

Cortés aproveitou a gran impresión que no coraxe sinxelo dos indíxenas caousaba o trote dos cabalos e das armas, e, sobre todo o estourido das armas de fogo, ate o punto de que tomaron a Cortés polo ” Dios blanco de la guerra “, do que falaban a súas antigas lendas.

Apoderouse Cortés da persoa de ” Montezuma ” e isto solventou as coraxes dos indíxenas, os cales atacaron para rescatar o seu emperador ” Moctezuma ” mesmo lles falou para que se acougaran, máis Cortés, creendo traizoara a actitude do emperador ordeou dar morte. Logo de conquistada, os conquistados tiveron que sair coma raios de ” México “, abafados polos indíxenas. Aquela ” Noche triste ” da que nos fala a historia, custou a Cortés a perda de 1000 dos seus homes.

Mais o capitán español non tardou en refacerse e recobrar o terreo perdido, vovendo a tomar a capital.

Tres séculos máis tarde, e coincidindo con intres nos que España atopabase moi lánguida por guerras e altercados intensos, estoupou en México o alzamento rechamando a súa independencia, impulsada basicamente polo cura Hidalgo. Aqueles desordes foron repremidos, máis tornaron de volta logo e extendéndose Yturbide con os insuxentes. conseguiron ístes proclamar a independencia facendo emperador a Yturbide; máis este, ao fin, foi fusilado e se proclamou a républica en 1823.

Máis tarde, a consecuencia de unha guerra con os Estados Unidos, México veu segregarse máis terreo as comarcas o estado de ” Tejas”, a ” Alta California”, e ” Nuevo Méjico “. Producíndose varias loitas políticas que aportaban moita inestabilade a os Gobernos. Francia, España e Inglaterra, tiveron que intervir para dar forza as súas reclamacións diplomáticas, e Francia enviou ata tropas que apoiaron e case impoñeron as novas o poder do archiduque autriaco Maximiliano, o cal foi fusilado, logo, polas tropas de ” Juárez “.

En 1857 o país constituiuse en república federal, a semellanza dos Estados Unidos, e, a pesares de ter períodos de relativa calma, como foron os 27 anos que exerceu o poder o presidente Porfirio Díaz, é certo que ainda adecota Mexico unha intranquiladade política, que vota atrás con os desexos de mellora e de progreso que arelan os patriotas mexicanos.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………..¡ Imos pisar axiña terra do continente americano !. Isto xerame moita emoción.

América é coma unha continuación do noso continente: eiquí falase a lingua española, fitou a cultura en innumerabels construcción e se estableceron, para vivir e morrer eiquí numerosos veciños nosos.Anos de luitas e incompresións dirvorciou un tanto os americanos con os españois. Mais as correntes cordiais son afablemente hoxe máis intensas que nunca e por riba do ancho amr atravesan as arelas sinceiros dos americanos que foron a España como anai secular da raza castelana, e os amores cordiais que alí atoparon, e viron satisfeitos, como abrollan novos fachos para o progreso de cada un d’estes paises.

¡ América e España !: dous nomes que xamáis poderan afastarse, cales sexan os destinos que a providencia afaste os paises. ( o que segue e o discursito de Paco Paquito Paquete…, ybla, bla, bla, ooooooooy que toston.). Parará pachin, parará pachan, parará machin, parará pa min, pero non pa ti😂😂😂😂

Protohype · AC/DC – Thunderstruck (Protohype Remix) (THISSONGISSICK.COM EXCLUSIVE)