Francisco Añón Paz ( Poesía en Galego ) “A Galicia”

De teus recordos vivo ¡Galicia encantadora!,

por teus anacos morro, idolatrando chan,

onde voou sorrindo da miña infancia a aurora,

onde as máis caras prendas que o corazón adora,

o derradeiro sono en paz durmindo están.

¡Ai!, eu tamén quixera durmir no teu regazo,

cando fechando os ollos dixera ó mundo adiós,

para contigo unirme en máis estreito lazo,

nun empinado outeiro, nun foxo ou nun ribazo,

que son para quen morre tódolos sitios bos.

Pintar quixera agora en loumiñeiro canto

teus vales e montañas, teus ríos e teu mar;

mais describir non podo tan feiticeiro encanto,

e as ourentes flores do teu precioso manto

coas minas tristes bágoas podríanse ourizar.

¡Ai!, se alas tivese, traspondo o Guadarrama

e outras altas serras cal rápido cóndor,

iría ver, Calicia, teu rico panorama,

teu verde chan florido que os aires embalsama,

e o natal curruncho do meu primeiro amor.

Vería desa altura teu mar de azul e prata,

que desde a nobre Asturias ó libre Portugal,

pola fachada costa bruando se dilata;

vería o sacro Pindo e a grande catarata,

que o Ezaro gomita dun alto penedal.(…)

Manuel Antonio ( Foulas, 1922-1925 ) “Mariñeiro da ría”

Folleou nos vieiros do mar

insospeitados atlas de estrelas

e a partitura das maregadas

que a eslora quer desacompasar.

Atracou outras noite

as constelacións artificiaes

das cidades varadas

dibuxadoras da sorrisa

dos oitavos pecados capitaes.

No seu lírico álgum da Ría

rubran antípodas decoracións.

O seu remo soneante

as vegadas

sofre un exerto de nordecía.

Trouxo de cada meridian

uns ouvidos políglotas

un novo retrato do splenn

e un taravico tatuado na man.

Nas tardes deitadas ó sol

o cachimbo saudoso

ven a follear o xornadario

interliñado nas follas do rol.

O serán

vainzos zugando o sangue

Hai un ronsel que nos chama

S.O.S.

A cruz dos afogados

no con

ergue o seu crucificado radiograma.

Luis Amado Carballo ( El Pueblo Gallego, 25-7-1924 ) “A carón do Atlántico”

Hai lóstregos de esperanza

na lonxitú do mar

e comenza a alborada

nun céltico cantar.

A belida GALICIA

durmida nas súas magias

pon un ronsel de pirata

na inquedanza das augas.

Na súa misa lírica

leva o Santo Graal

e comulga con sol

no templo do aserán.

Os seus ollos chorosos

contemplan o camiño

que trazan as estrelas

en branco remuiño.

E a nosa santa TERRA

magoada de penares

escoita a canción brava

que balbordan os mares.

Soñando no futuro,

esquecendo o presente.

Leva no seu ollar

a lumeira do abrente.

Os roxos aturuxos

acenderon no lonxe,

lumeiradas de sangue

nos cabezos dos montes.

Camiña de vagar

unha estrela viaxeira

e na conca da ría

bebe o sangue da TERRA.

O mar salaia néboa

que vèn chamar as portas

e para a nosa patria

de amor pide unha esmola.

Caeron as súas verjas

nas nosas mans aguadas

co exilio melancólico

das rosas esfolladas.

Nevou na nosa alma

seu ollar bizantino

e a súa roiba voz

tornáramos meninos.

E pola corredoira,

ían entre as silveiras

as escumas de lúa

como tépedas breixas.

Hai lóstregos de esperanza

na lonxitú do mar

e comenza a alborada

nunca céltico cantar.

Celso Emilio Ferreiro Míguez ( Longa noite de pedra, 1962 ) “Lembranza”

Cicais non fuches máis que una lembranza

nascida na lembranza dende o abrente

dunha noite lonxana

de chuvia, vento e sangue.

Aquiles cás ladraban non sei ónde.

Mais ¿onde estaba Dios naquiles intres,

nos que eu ficaba só coma un penedo

cun telegrama tremendo na blusa

(stop) Dos derradeiros segredos?

Somentes eres lembranza, digo, fumo

dunha fogueira acesa no arrabalado

do mundo, sobre a neve,

baixo un rumor de peixes e formigas.

Estou eiquí, e ti, lembranza

xa non estás. Fuxiches polo río

como unha esquiva pomba que voara

por sobre centeeiras de vento,

dándote e fuxindo,

axóuxere do mar na leve praia.

Álvaro Cunqueiro Mora ( Herba de aquí e acolá, 1980 ) “Antonio Nobre”

No abeledo as froles caíron coa noite

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

No río. Douro medraba a yerba

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

Na lúa de Coimbra dormía o Merlo

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

No Sena as guindas ven a Mosa Señora

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

No mencer de New York matan un heno

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

Nas ollas Madeira os defuntos venden anhelos

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

Na Torre de Anto a yerba sangra os pozos

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

Ai alauda que vives do branco!

Ai limoeiro das frescas aguas!

Ai cazador do verde cabalo!

Ai airiño da blanca nova!

Ai saudade cos ollos tristes!

Ai a cobra con pano a curra!

Ai Antonio Nobre cos pés xeados!

Eduardo Modesto Blanco Amor ( En poemas galegos, 1980 ) “Veiramar”

Veira da mar, noite mesta.

No lombo do ceo, escamas

de bulideiras estrelas.

Lua poñente. Gadaña,

sanguiñosa boca abierta

agoreira, esfmeada.

Lóstregos na lonxanía.

Ollo chucscalleiro o faro,

voltando, mira que mira.

Un pico trece una coita.

Chirlatexa un mouricego.

A mar nos penedos rosma.

Falan os arbres ao vento.

Pola veiramar bogando

va as barcazas do medo.

As sombras dos malfalados,

os mortos polos feitizos

que non fotón soterrados.

Nas aguas luz de pezoña.

Polos caminos da lúa

miña nao esbara sola.

Arde o corazón, na arela

dunha arcana saudade…

Veira da mar, noite mesta.