Cidade de provenzais (2)

II

O día seguinte, n’ese mesmo pobo, despertamonos nun cortello de cabalos, de onde saía un cheiro fetido e mal•olinte. Saindo d’ese cortello dirixemonos cara os montes. Y comentando as nosas intoxicadas anécdotas mentres iamos indo. Eu ia contando un recordo de cando so gostabame sonhar cos meus pantalons case rachados e gritas espuelas. E cun berro, Bill achegoume do meu sono traendome a este tempo. Eu ainda novel n’ese dialecto. Faciaseme difícil comprendelo, o tempo que votei falandoo eu só. E mais ainda cando ma dixo.

-Desfaite d’ese xeito de cabalguear, de sonador con complexións rachadas

Repetindoo

-Xa e hora de que espertes. Busca unha conversa mais afabel.

Tenicamente, só puiden falar, logo d’iso, comigo mesmo.

-“Eu non son un superhome o un mundo embelesado”.

Díxenme.

De tódolos xeitos Bill ia seguro que repetia as fastidiosas parabras que comentou no pobo.

Chegou un intre no que prefirìa acompañalo na súa cabalgada; e hora tras hora foi trascurrindo o dìa, ata que chegou á noitiña e decidimos acampear na inmensidade d’aquela escuridade.

Pregunteille a Bill.

-¿Oe?. ¿Gústache seres un rachacorazons con esa testaduria mental que tes?. E responderme.

-Non, mais se ti non me chamas agora cho repico.

” A minha esquerda o sono e todo lo demais rachado “.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s