Velaxe

Tremo cando oio vir o medo

perdo, perdo e no me teño.

Pago moito e cobro pouco

Vivo máis sen ter  remedio

agocho futuros sendo miudo

arranxo camiños sen ter ido.

Collerme na fala é un mundo

bater contra as ondas do río

amorear manso de cumulos

de lembranzas para acougar

os nervos a flor de piel, rebulo

carnaxe da liberdade do luar

lumea por astros recapítulo

sentimentos en contra, suar

percorrenco o corpo ben rudo.

Estrano do Edén, lecer a velar

a noite volve, escura e nula

no corazon desexo que poidera

trocar propios da nai natura

decontado surxo das candelas

sen fame, sen carne que aturar.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s